ถูกทำให้เย็นลงเพราะพวกเราได้ ข้ารู้ว่าเขากำลังกังวลอะไร แต่ข้าเชื่อว่าคนรุ่นใหม่มักจะแข็งแกร่งกว่าคนรุ่นก่อน เรื่องที่เขาและอาจารย์ทำไม่ได้ เด็กๆ ในตอนนี้อาจจะทำได้ก็เป็นได้”
ไป๋กุ่ยยังคงทำความสะอาดใบหน้าไม่หยุด แต่สายตากลับมองลอดผ่านกรงเล็บที่ขยับอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าไปยังร่างคนผู้นั้น
เมื่อมองดูแผ่นหลังของอีกฝ่าย มันพลันเกิดความรู้สึกกระหายขึ้นมาอย่างรุนแรง จะลองแอบโจมตีดูดีไหมนะ?
ก็เหมือนกับค่ำคืนบนยอดเขาปี้หูเมื่อสองปีก่อน ความเย้ายวนเช่นนี้มันช่างรุนแรงเสียเหลือเกิน
สุดท้ายไป๋กุ่ยก็ล้มเลิกความคิดนี้ เพราะมันรู้ว่าตนเองสู้อีกฝ่ายไม่ได้
นี่ทำให้ไป๋กุ่ยรู้สึกหงุดหงิด ไม่ทำความสะอาดใบหน้าต่อไปอีก หากแต่กางกรงเล็บตะปบไปที่หัวของเต่าหิน
ในฐานะที่เป็นผู้พิทักษ์ของชิงซาน พละกำลังของมันน่ากลัวอย่างยิ่ง กรงเล็บอันแหลมคมแข็งแกร่งกว่ากระบี่บินส่วนใหญ่ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า
ตอนที่อยู่บนยอดเขาปี้หูครานั้น มันตะปบเพียงครั้งเดียวก็ทำให้จิ๋งจิ่วกระเด็นตกในลงไปในทะเลสาบที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยจ้าง จนเขาต้องรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ครึ่งปี
การตะปบของมันครั้งนี้เห็นได้ชัดว่ามิได้ออมแรง เช่นนี้แล้วเต่าหินมิต้องแตกเป็นเสี่ยงๆ หรอกหรือ?
ทว่าภาพเช่นนี้มิได้เกิดขึ้น
เต่าหินมิได้แตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วก็มิได้แตกร้าว ไม่มีร่องรอยใดๆ กระทั่งรอยขีดข่วนเล็กๆ ก็หามีไม่
กลิ่นอายที่โบราณและเชื่องช้าสายหนึ่งปรากฏขึ้น
