พื้น ส่งเสียงร้องคล้ายกล่องสูบลมที่เสียแล้ว ก่อนจะหมดลมไปทั้งแบบนี้
ภายในตำหนักตกตะลึง ผู้บำเพ็ญต่างลุกขึ้นมอง ใคร่จะดูให้ชัดว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังเจ้าล่าเยวี่ย นอกจากความตกตะลึงแล้วยังมีความรู้สึกหวาดกลัว
นางกับจู๋เจี้ยอยู่ห่างกันร้อยกว่าจ้าง แต่กลับสามารถสังหารได้ในกระบี่เดียว อีกทั้งกระบี่ที่บินกลับมายังซ่อนเข้าไปในฝ่ามือ
หากแบ่งตามสภาวะของสำนักชิงซานอันเป็นที่นิยมที่สุดในดินแดนทางใต้ เช่นนั้นมิเท่ากับว่านางบรรลุขั้นมิประจักษ์แล้วหรอกหรือ?
เซี่ยงหว่านซูและมั่วซีสบตากัน ต่างคนต่างมองเห็นความตกตะลึงในใจอีกฝ่าย
หญิงสาวที่สวมหมวกลี่เม่านี้น่าจะอายุไล่เลี่ยกับตน แต่สภาวะกลับสูงส่งกว่าตนเอง?
นางเป็นใครกันแน่? แล้วยังมีกระบี่บินเล่มนั้นคือกระบี่อะไรกันแน่? ไฉนจึงมีจิตสังหารที่น่าหวาดกลัวขนาดนั้น?
“กลางวันแสกๆ เจ้ายังกล้ากระทำการเหิมเกริมต่อหน้าทุกคนอย่างนั้นรึ!”
เสียงอันโกรธเกรี้ยวเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านนอกตำหนัก
ในที่สุดเหล่าเจ้าหน้าที่ของกรมชิงเทียนก็ปรากฏตัวออกมา
เมื่อเห็นจู๋เจี้ยที่นอนจมกองเลือด ซือเฟิงเฉินสีหน้าคร่ำเคร่ง จิตใจรู้สึกหนักอึ้ง
จู๋เจี้ยยั่วโมโหอีกฝ่ายตามที่เขาขอได้สำเร็จ แต่…เขากลับไม่สามารถหยุดยั้งการสังหารคนของอีกฝ่ายได้
นี่ทำให้เขารับรู้ได้ถึงความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ความรู้สึกโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรงปะทุขึ้นม
