ไม่ถึงว่าเสี่ยวเหอแห่งเมืองอิ้งเฉิงจะเป็นปีศาจบำเพ็ญเพียร”
นางกับจิ๋งจิ่วเดินทางมาสองปี แม้นจะมิค่อยได้พูดคุยกับผู้คน แต่ก็พอจะรู้เรื่องราวในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตอยู่บ้าง
ดรุณีนางนี้นามว่าเสี่ยวเหอ เป็นผู้บำเพ็ญพรตหญิงอันเลื่องชื่อของเมืองอิ้งเฉิง ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้าย
เมื่อสองปีก่อน เนื่องเพราะนายน้อยแห่งสำนักซานตูกล่าววาจาแทะโลมนางเข้า จึงถูกนางเล่นงานด้วยพิษบุหงา
ครั้นเห็นว่ากระทั่งชื่อตัวเองก็ถูกพวกเขาเรียกออกมา เสี่ยวเหอจึงมิได้ปิดบังตัวเองอีก นางโค้งคารวะทั้งสองคน
“ครั้งนั้นหากไม่เป็นเพราะอาจารย์เซียนทั้งสองท่านสังหารคนชั่วของสำนักซานตูเหล่านั้น โจรราคะนั่นคงไม่มีทางปล่อยข้าไปแน่ ข้าเป็นปีศาจบำเพ็ญพรต ทั้งยังไม่มีสำนักคอยปกป้อง ไม่ว่าจะเป็นเจ้าสำนักซานตูมาด้วยตัวเอง หรือสำนักคุนหลุนส่งศิษย์มาสักคนหนึ่ง ข้าก็ไม่มีทางรับมือได้ ดังนั้นข้าจึงรู้สึกขอบคุณอาจารย์ทั้งสองท่านจากใจจริง และรีบรุดมาที่นี่เพื่อเตือนพวกท่าน”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ใคร?”
เสี่ยวเหอกล่าวว่า “กรมชิงเทียน เมื่องานเลี้ยงซื่อไห่เริ่มขึ้น ผู้บำเพ็ญพรตที่มาร่วมงานมีจำนวนมาก มีทั้งผู้อาวุโสแห่งคุนหลุน ยอดฝีมือจากต้าเจ๋อ สมณะสูงศักดิ์จากวัดกั่วเฉิง แล้วยังมีอาจารย์เซียนจากชิงซาน”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เหตุใดเจ้าจึงรู้จักพวกข้า?”
เสี่ยวเหอกล่าวอย่างไม่สบายใจ “มิอาจบอกได้ ขออาจารย์เซียนอย่าได้ไต่ถาม”
ภายในห้องเงียบขึ้
