มิประจักษ์อย่างเหอจือชงผู้อาวุโสแห่งคุนหลุนและเยาซงซานอาจารย์เซียนแห่งชิงซานอยู่ถึงสองคน ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่คือไห่โจว ทันทีที่ยอดฝีมือของสำนักกระบี่ซีไห่ลงมือ อีกฝ่ายยังจะหลบหนีไปไหนได้อีก?
หลังออกมาจากศาลาว่าการของกรมชิงเทียน เหล่าผู้บำเพ็ญพรตต่างแยกย้าย ส่วนใหญ่กลับไปยังที่พักเซียน
หลินอิงเหลียงออกมาหาประสบการณ์นอกสำนักครั้งแรกก็พบเจอกับเรื่องแบบนี้ จึงทั้งรู้สึกประหม่า ทั้งยังรู้สึกตื่นเต้น เขากล่าวว่า “จะต้องจับคนชั่วสองคนนั้นให้ได้”
เยาซงซานกลับรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็คิดไม่ออกว่าคือตรงไหน
สมณะหนุ่มแห่งวัดกั่วเฉิงรูปนั้นมองดูสหายธรรมชิงซานสองคนนั้นเดินจากไป ภายในใจรู้สึกร้อนรน จึงกล่าวกับสมณะแก่ที่อยู่ข้างกายว่า “อาจารย์ลุง เหตุใดท่านจึงไม่พูด? พวกเรารู้ดีว่าคนที่พวกเขาต้องการจัดการคือใคร ต่อให้ไม่สะดวกที่จะพูดอะไร แต่เราก็ควรจะบอกพวกเขาทั้งสองคนนะขอรับ”
สมณะแก่มิได้สนใจ ในใจครุ่นคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานเองก็ค่อนข้างซับซ้อนเช่นกัน ใครจะรู้บ้างว่าสหายธรรมทั้งสองคนที่ช่วยเหลือตนเองที่เมืองเฉาหนานเมื่อสองปีก่อนคือคนของยอดเขาไหน สหายธรรมชิงซานสองคนที่อยู่ข้างหน้ามาจากยอดเขาเหลี่ยงว่าง ว่ากันว่าไม่ว่าจะกับตนเองหรือศิษย์ร่วมสำนักก็ล้วนแต่เข้มงวดยิ่งนัก หากบอกไปแล้ว ถ้าเกิดไปสร้างปัญหาให้กับสหายธรรมทั้งสองคนนั้นจะทำอย่างไร?
สมณะหนุ่มยังคงกล่าวไ
