ม่หยุด “อาจารย์ของศาลาซ่วนเทียนแห่งทะเลตะวันตกนั้นเชี่ยวชาญศาสตร์แห่งการคำนวณ หากถูกล้อมจับเข้าจริงๆ จะทำอย่างไร? อาจารย์ลุง พวกเราต้องรีบคิดหาวิธีติด….”
สมณะแก่กล่าวว่า “สหายธรรมทั้งสองท่านไหนเลยต้องให้เราเป็นกังวลใจ เจ้าอย่าได้ทำอะไรวุ่นวาย ฝึกปิดวาจาต่อไปเถิด”
สมณะหนุ่มส่งเสียงอา ก่อนจะปิดปากลงไปอย่างน้อยเนื้อต่ำใจพร้อมตะโกนอื้อๆ ออกมา
สมณะแก่กล่าว “ฝึกถึงเมื่อไรอย่างนั้นหรือ? ก็ต้องฝึกจนกว่าพวกเราจะออกไปจากไห่โจว หรือไม่ก็สหายธรรมสองท่านนั้นออกไปจากไห่โจว”
……
……
นอกเมืองไห่โจว บนภูเขาที่ร้างผู้คน หนาวเย็นยิ่งนัก
ลมพัดมาแต่ไกล เจ้าล่าเยวี่ยยืนอยู่ริมผา เสื้อผ้าปลิวไสว
บนใบหน้าของนางไม่หลงเหลือความไร้เดียงสาอีก สายตามีความสงบนิ่ง พูดอีกอย่างคือแน่วแน่
นางยังคงไว้ผมสั้นอยู่ คล้ายกับเด็กผู้ชาย เพียงแต่มิได้ยุ่งเหยิงเหมือนแต่ก่อน
เมื่อมองดูแผ่นหลังของนาง พลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเดินทาง จิ๋งจิ่วพลันรู้สึกทอดถอนใจ
เขามิได้บอกนางว่าจะไปที่ไหน จะทำอะไร แล้วก็มิได้บอกนางว่าตนเองคือใคร
ในอดีตเขาเลือกนางเป็นศิษย์สืบทอดที่เมืองเจาเกอ จากนั้นก็มิได้สนใจอะไรนางอีก
แต่นางก็มิเคยลืมเขา เขาควรจะมีอะไรตอบแทนนางบ้าง
สองปีมานี้ เขาใช้วิธีของตัวเองในการสอนนาง
หนทางหลายหมื่นลี้ ปราบมารกำจัดปีศาจ
เดินทางนั่งพัก ทุกอย่างล้วนคือการฝึกฝน
……
……
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูยอดเขาโดดเดี่ยวลูกหนึ่งที
