่อยู่ไกลออกไป
ทันใดนั้น ลำแสงกระบี่สายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในดวงตาที่สีดำขาวแยกกันอย่างชัดเจนของนาง
บนท้องฟ้าที่ถูกอาทิตย์ยามเย็นย้อมจนเป็นสีแดงอบอุ่น พลันมีสีแดงที่เข้มกว่าปรากฏขึ้นมา
ในภูเขาโดดเดี่ยวที่อยู่ไกลออกไปมีเสียงทึบๆ ดังขึ้น
แสงสีแดงนั้นบินกลับมา ก่อนจะหายวับไปในฝ่ามือของนาง
แสงสีแดงที่อยู่ในท้องฟ้านั้นกลับยังคงอยู่
กระบี่มิคำนึงที่้อาบโลหิตมาเป็นเวลาสองปีย่อมต้องแดงฉานกว่าอาทิตย์อัสดง
“สถานที่ที่อยู่ใกล้กับเมืองไห่โจวขนาดนี้ กลับยังมีปีศาจที่กินมนุษย์อยู่ มิรู้พวกไร้ค่าในสำนักซีไห่มัวทำอะไรอยู่”
เจ้าล่าเยวี่ยเดินกลับมาหาจิ๋งจิ่วพลางกล่าว
สำนักชิงซานคิดว่าตนเองเป็นสำนักวิถีกระบี่อันดับหนึ่งในใต้หล้า แต่ไหนแต่ไรมามิได้มองสำนักกระบี่ซีไห่อยู่ในสายตา
แม้นซีไห่จะมีเทพกระบี่ปรากฏขึ้น แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ความรู้สึกที่ศิษย์ชิงซานมีต่อสำนักกระบี่ซีไห่ยิ่งแย่ลง
จิ๋งจิ่วกล่าว “มนุษย์ที่ปีศาจตนนี้กินไปในหนึ่งปี ยังน้อยกว่าจำนวนหนึ่งในสิบของชาวประมงที่เสียชีวิตจากการลงไปงมไข่มุกในทะเล”
ไข่มุกหยวนชี่[2]อันเป็นผลิตภัณฑ์พิเศษของทะเลตะวันตก มีความล้ำค่ากว่าหินผลึกทั่วไป ทุกปีสำนักกระบี่ซีไห่และราชสำนักจะทำการจัดสรรแจกจ่ายมันให้กับสำนักต่างๆ
เพื่อจะงมไข่มุกหยวนชี่ขึ้นมา ทุกปีไม่รู้มีชาวประมงมากน้อยเท่าไรต้องฝังร่างตัวเองลงที่ใต้ทะเลลึก
พูดอีกอย่างคือชาวประมงที่ต้องสละชีวิตตัวเองเพื่อให้ผู้บ
