ี่เป็นผู้ออกบวช…
“พูดไม่ได้” สมณะแก่พลันพูดขึ้นมา
ซือเฟิงเฉินงุนงงเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดหรือนี่จะเป็นการบอกใบ้อะไร
สมณะหนุ่มกลืนคำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมองไปทางอาจารย์ลุงอย่างไม่สบายใจ
เขาพลันพบว่ากล่องที่ใส่แผ่นน้ำแข็งสงบจิตนั้นหายแล้ว มิรู้ถูกอาจารย์ลุงเอาไปซ่อนไว้ที่ใด
“บาปกรรม บาปกรรม”
สมณะแก่เหลือบมองดูสมณะหนุ่ม จากนั้นหันไปมองซือเฟิงเฉินพลางกล่าวว่า “ศิษย์หลานของอาตมากำลังฝึกปิดวาจาอยู่”
ซือเฟิงเฉินทำสีหน้าเข้าใจ
“พวกอาตมาไม่รู้ว่าสองคนนั้นคือใคร”
สมณะแก่กล่าวว่า “ขอโทษด้วยที่ไม่อาจให้เบาะแสอะไรประสกได้”
ซือเฟิงเฉินหัวร่อแห้งๆ ออกมา ทราบดีว่ามีปัญหา แล้วก็มิกล้าซักไซ้ต่อไป เขาโน้มกายคำนับ แล้วเดินออกจากประตูวัดไป
กระทั่งเสียงด้านนอกวัดค่อยๆ เงียบลง สมณะหนุ่มจึงทิ้งกายนั่งลงไปกับพื้นพลางถอนใจออกมา
สมณะแก่ถอนใจพลางกล่าว “หวังว่าเรื่องนี้จะไม่สร้างความลำบากให้แก่สหายธรรม”
สมณะหนุ่มคิดอยากพูด แต่ก็คิดถึงเรื่องที่อาจารย์ลุงเพิ่งจะสั่งไปเมื่อครู่นี้ขึ้นมา เขาจึงปิดปากส่งเสียงอู้อี้ๆ ดูค่อนข้างร้อนใจ
สมณะแก่เข้าใจความหมายของเขา กล่าวว่า “เจ้าฝึกปิดวาจาไปก่อน เมื่อไรออกไปจากเมืองเฉาหนานแล้วค่อยพูด”
……
……
เวลากลางดึก หงเม่าไจปิดร้านไปแล้ว
ภายในห้องสวรรค์หมายเลขหนึ่งของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล เจ้าล่าเยวี่ยนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น กำลังทำสมาธิอยู่ กระบี่ม
