เสียงด่าทอที่ยังคงดังอยู่
จิ๋งจิ่วมองดูระยะทาง พลางกล่าว “ข้าไปไม่ถึง”
เจ้าล่าเยวี่ยมองไปทางนั้น พลางร่ายเคล็ดกระบี่
กระบี่มิคำนึงพุ่งออกไป บนท้องฟ้ายามค่ำคืนของเมืองซางโจวถูกระบายด้วยสีแดงที่ดูไม่เป็นมงคลสายหนึ่ง
ภายในตรอกที่อยู่ไกลออกไปมีเสียงวัตถุหนักๆ ตกลงพื้น จากนั้นเป็นเสียงร้องโหยหวน
หลังจากนั้น กระบี่มิคำนึงบินกลับมา
จิ๋งจิ่วคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าล่าเยวี่ยจะปล่อยกระบี่ได้รวดเร็วเด็ดขาดถึงเพียงนี้
เมื่อคิดถึงว่าตอนที่อยู่บนยอดเขาเสินม่อ นางเคยบอกว่านางดุร้าย เขาพลันยิ้มขึ้นมา
ตอนที่ลาดตระเวนรอบชิงซาน เจ้าล่าเยวี่ยเคยสังหารปีศาจไปจำนวนหนึ่ง
อินซานตายตรงหน้านาง แต่คนฆ่าคืออาจารย์เมิ่ง
จั่วอี้ตายตรงหน้านาง แต่คนฆ่าคือจิ๋งจิ่ว
วันนี้เป็นครั้งแรกที่นางสังหารคน
มือขวาของนางสั่นเทาเล็กน้อย
ในเวลานี้ นางมองเห็นรอยยิ้มอันอบอุ่นของจิ๋งจิ่ว จิตใจพลันรู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปลูบหัวของนาง ในสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
สำหรับเจ้าล่าเยวี่ย นี่ค่อนข้างแปลกประหลาด นางจึงอดกล่าวขึ้นมาไม่ได้ว่า “เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือ?”
จิ๋งจิ่วมิกล่าวกระไร หากแต่ส่งหมวกลี่เม่าให้นาง ขณะเดียวกันก็สวมของตัวเองด้วย
ในอดีตเมื่อครั้งที่เขาเลือกนาง เขามิได้คิดอะไรมาก
ตอนนี้ดูแล้ว เหมือนนั่นจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง
สาวน้อยค่อนข้างคล้ายกับตนในอดีตที่สังหารคนด้วยกระบี่เดียว
เมืองซางโจวตื่นขึ้นมาจากการหลับ
