ไหล
แสงไฟส่องสว่างตรอกเล็กตรอกนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นมา ทั้งยังมีเสียงตะโกนด่าทอของทหารดังแทรกขึ้นมา
หญิงสาวรูปร่างผอมแห้งนางหนึ่งนอนอยู่ตรงมุมกำแพง ใบหน้าขาวซีด สายตาเสียขวัญ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ริมฝีปากอันแห้งผากและหลุดลอกของนางขยับขึ้นลงไม่หยุด ไม่รู้กำลังพูดอะไรอยู่
รอบกายของนางมีศพไร้ศีรษะนอนอยู่สี่ศพ โลหิตไหลทะลักนองพื้น ศีรษะกลิ้งออกไปไกล บนใบหน้ายังคงมีสีหน้าหื่นกระหายและดุร้ายอยู่ คล้ายก่อนที่จะตาย พวกเขามิได้รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วก็มิได้รับรู้ถึงอันตรายใดๆ
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยได้จากไปแล้ว พวกเขาไม่ทราบว่าหญิงสาวที่รูปร่างผอมแห้งผู้นั้นหลบหนีออกมาจากหอชิงโหลว แล้วก็มิรู้ว่าสุดท้ายแล้วหญิงสาวผู้นั้นจะหนีพ้นจากชะตากรรมอันแสนเศร้าหรือไม่ หอชิงโหลวแห่งนั้นค่อนข้างมีเส้นสายในเมืองชิงซาน ใครจะรู้บ้างว่าจุดจบของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร
หากมองจากในมุมของการทำความดี พวกเขาทำแบบนี้ไม่ถือว่าเหมาะสม อย่างน้อยก็ยังจัดการได้ไม่สมบูรณ์
แต่ก็เหมือนที่จิ๋งจิ่วว่าไว้ เรื่องน่าเศร้ามีนับไม่ถ้วน คนชั่วร้ายมีนับไม่ถ้วน สังหารยังไงก็ไม่หมด ต่อให้เจ้าเป็นเทพเซียนก็ไม่มีทางจัดการได้
อย่าได้หวั่นไหวต่ออารมณ์ นี่คือสิ่งที่ผู้บำเพ็ญพรตจำเป็นต้องเรียนรู้เมื่อกลับมาสู่โลกปุถุชน
เวลาที่วัดกั่วเฉิงมาเหยียบโลกปุถุชน พวกเขาจะเลือกอีกเส้นทางหนึ่งที่แตกต่างออกไป
ด้วยเหตุนี้จิ๋งจิ่วจึงเคารพ แต่มิยอม
