จิ่วพลันรู้สึกเสียใจกับการวางแผนในตอนแรก
“ดังนั้นแค่ฟังคำสั่งข้าก็พอ ไม่ต้องมีคำถามมากนัก”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวจบประโยคนี้ พลันนั่งลงบนพื้นแล้วเริ่มบำเพ็ญเพียรต่อ
นางหลับตา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย กระบี่สีแดงเล่มเล็กบินออกมา
กระบี่เล่มเล็กปรากฏออกมา ก่อนจะเปลี่ยนกลับคืนสู่สภาพเดิม นั่นคือกระบี่มิคำนึง
กระบี่ิมิคำนึงลอยค้างอยู่กลางอากาศ แผ่กระจายม่านพลังบางๆ ลงมาบนตัวนาง
จิ๋งจิ่วก้าวขึ้นเตียง ก่อนจะหลับตาแล้วเริ่มนอนหลับ
หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยาม เขาตื่นขึ้นมาเนื่องเพราะพักผ่อนเพียงพอแล้ว
เขาเดินไปยังริมหน้าต่าง มองดูเมืองซางโจวที่อยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน
เวลานี้เป็นเวลากลางดึก เมืองซางโจวเงียบสงัด เสียงไม้ไผ่ที่ดังลอยมาจากที่ใดที่หนึ่งที่อยู่ห่างออกไปยิ่งฟังดูชัดเจน
เจ้าล่าเยวี่ยลืมตา ก่อนจะเหลือบมองเขาแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อไม่มีอะไรทำ เหตุใดไม่บำเพ็ญเพียร?”
ตอนที่อยู่ชิงซาน นางก็คิดอยากถามคำถามนี้ ตอนนี้มายังเมืองแปลกหน้า ในที่สุดนางก็ถามมันออกมา
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร เนื่องเพราะมิรู้จะอธิบายอย่างไร
เมื่อตอนหน้าร้อน เขาได้บรรลุเข้าสู่สภาวะสมความนึกคิด โอสถกระบี่ก่อกำเนิด ภายในร้อยจ้างกระบี่บินได้ดั่งใจนึก หากโจมตีเต็มที่ กระบี่รวดเร็วดุจสายฟ้า สามารถสังหารคนได้ในพริบตา
หลังจากนี้เขาจำเป็นต้องใช้ปราณกระบี่สกัดโอสถกระบี่ต่อไป จนกระทั่งทั้งสองรวมเข้าด้วยกัน เขาจึงจะสามารถรวมกระบี่เข้ากับ
