ัพธ์จากการที่เจ้าล่าเยวี่ยเข้าไปถามคนที่สัญจรไปมาสองสามคนอย่างกล้าหาญ
ไฟในโรงเตี๊ยมส่องสว่าง ภายในห้องสะอาดสะอ้าน แม้นจะเสียงดังไปบ้าง แต่ก็ดูไม่เลว
เจ้าล่าเยวี่ยค่อนข้างพอใจ จิ๋งจิ่วมองดูตัวหนังสือบนป้ายชื่อร้าน ค่อนข้างไม่พอใจ
ครั้นเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม มาอยู่ตรงหน้าเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยม เจ้าล่าเยวี่ยพลันเงียบไป
จิ๋งจิ่วมิค่อยเข้าใจ จากนั้นพลันคิดได้ นางน่าจะลืมพกเงินมา
เรื่องเช่นนี้เขาไม่มีทางลืม เขาจำได้เสมอว่าเงินคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เหตุที่สถานะของเขาตอนที่อยู่ในหมู่บ้านสูงส่งถึงเพียงนั้นก็มาจากเงิน
เขาหยิบใบไม้ทองคำแผ่นหนึ่งส่งให้เถ้าแก่ ก่อนกล่าวอย่างจริงจังว่า “เอาห้องที่ดีที่สุด”
ไม่มีใครสวมหมวกลี่เม่าเข้ามาหาห้องพักในโรงเตี๊ยม แล้วก็ไม่มีใครใช้ใบไม้ทองคำจ่ายค่าห้อง แต่…นั่นมันใบไม้ทองคำเลยนะ
จะเป็นตัวประหลาดอะไรก็ช่างพวกเจ้าสิ ขอเพียงมีเงินก็พอ
“ห้องสวรรค์หมายเลขหนึ่ง! ดูชื่อนี้สิขอรับ เตรียมไว้เพื่อพวกท่านทั้งสองเลยขอรับ”
บนใบหน้าเถ้าแก่มีรอยยิ้มจริงใจ จากนั้นขานเรียกเสี่ยวเอ้อ สั่งกำชับให้เขาพาแขกขึ้นไปด้านบน
เมื่อมาถึงประตูห้อง พบว่าบนป้ายไม้เขียนว่าห้องสวรรค์หมายเลขหนึ่งไว้จริงดั่งว่า จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกค่อนข้างพอใจ
เมื่อย่างเข้าไปในห้อง เจ้าล่าเยวี่ยมองดูการตกแต่งรอบๆ พบว่าไม่เลวจริง เทียบกับบ้านที่เมืองเจาเกอแล้วก็มิได้แย่ไปกว่ากันเท่าไร
จิ๋งจิ่วคิดถึงเรื
