่นหัวเราะ “ความจริงยังมิปรากฏ อย่าใส่ร้ายคนอื่น ช่างเป็นคำพูดที่ดีจริงๆ เช่นนั้นข้าขอถามหน่อย ในเมื่อความจริงยังมิปรากฏ เหตุใดเจี่ยนหรูอวิ๋นจึงถูกขังเอาไว้ล่ะ!”
ทุกคนต่างรู้ ก่อนที่เจี่ยนหรูอวิ๋นจะเข้าไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่าง เขาคือลูกศิษย์ของสือหมิงเซวียน
“เจี่ยนหรูออวิ๋นปกป้องได้ไม่ดี ย่อมต้องถูกลงโทษ!”
“ปราบมารกำจัดปีศาจมันก็เป็นเรื่องที่อันตรายอยู่แล้ว หรือยังต้องเป็นแม่นมด้วย?”
“สือหมิงเซวียน เจ้าอย่าคิดว่าขึ้นมาอยู่สูงเช่นนี้แล้วจะเสียมารยาทต่อยอดเขาเทียนกวงของข้าแบบนี้ได้นะ!”
“จุ๊ๆๆ มิเสียทีที่เป็นยอดเขาอันดับหนึ่งแห่งชิงซาน ช่างวางอำนาจบาตรใหญ่ไร้ซึ่งเหตุผลจริงๆ หรือยอดเขาอวิ๋นสิงของข้าเป็นลูกน้องของเจ้า?”
ในชั่วขณะหนึ่งนั้น ภายในตำหนักของยอดเขาซีไหลได้ยินเพียงเสียงตะโกนด้วยความโกรธของไป๋หรูจิ้งและเสียงพูดแปลกๆ ของสือหมิงเซวียน
เจ้าแห่งยอดเขาซีไหลส่ายศีรษะ คิดจะพูดตักเตือนเสียได้ แต่ทันใดนั้นพลันรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง สองคิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย มิได้กล่าวกระไร
เหมยหลี่มองออกไปด้านนอกตำหนัก สีหน้าแปลกเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดใจแห่งกระบี่ของตนถึงไม่สงบขึ้นมา?
ไม่นาน ข่าวๆ หนึ่งก็ถูกส่งจากศาลาหนานซงเจ้ามายังในสำนัก ก่อนจะกระจายไปในยอดเขาทั้งเก้าอย่างรวดเร็ว
เจ่าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วออกไปจากสำนักแล้ว
ไปแล้ว? ไปแบบนี้เลยหรือ?
ไป๋หรูจิ้งสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย กล่
