ม่รู้สึกอยากรู้อยากเห็น
เขาครุ่นคิด ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในหอเล็กๆ แห่งนั้น
แต่มินานนัก เขาก็วิ่งเหมือนหนีอะไรบางอย่างออกมา
เขามองจิ๋งจิ่วด้วยอารมณ์สับสน พลางกล่าว “เป็น…เป็นเพราะข้าแอบเรียนเพลงกระบี่ ข้าถึงได้เป็นแบบนี้”
เคล็ดกระบี่ที่วางอยู่บนโต๊ะเล่มนั้น เห็นได้ชัดว่าจิ๋งจิ่วจงใจวางไว้ให้เขาเห็น
“ข้าคิดว่าตัวเจ้าในตอนนี้ดีมากแล้ว”
จิ๋งจิ่วหยิบเอากล้วยที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา ก่อนจะโยนให้ลิงที่อยู่ในป่า
จากนั้นเขาเดินกลับเข้าไปในถ้ำ แล้วหยิบเคล็ดกระบี่เล่มนั้นมาวางไว้ในมือกู้ชิง พลางกล่าวว่า “เช่นนี้ก็มิใช่ขโมยแล้ว”
กู้ชิงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ กล่าวว่า “ขอบคุณ”
จิ๋วจิ่วกล่าว “ไม่ต้อง”
กู้ชิงกล่าว “ความจริงข้าคิดมาตลอดว่าเจ้าไม่ค่อยชอบข้า”
จิ๋งจิ่วกล่าว “แผนการในใจเจ้าค่อนข้างลึกซึ้ง แต่ข้ามิได้ชอบหรือเกลียดในเรื่องนี้”
กู้ชิงมิค่อยเข้าใจ เขาถามว่า “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงช่วยข้า?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าไม่ชอบพี่ชายเจ้า”
กู้ชิงยิ้มขึ้นมา กล่าวว่า “ข้าก็เหมือนกัน”
กู้ชิงกลับมายังริมผา เดินเข้าไปในกระท่อมไม้ที่เริ่มมีตะไคร่จับตัว เขาดึงเอาเปลือกไม้ที่ใช้กันลมออก แล้วยืมแสงธรรมชาติจากด้านนอก พลิกอ่านเคล็ดกระบี่ที่อยู่ในมือเล่มนั้น
เขาเคยเรียนเคล็ดกระบี่สุริยันของยอดเขาซื่อเยวี่ย แต่ในตอนที่ถูกขับออกมาจากยอดเขาเหลี่ยงว่างก็ถูกเอากลับไป หลังจากนี้มิสามารถใช้ได้อีก
เขารู้สึกตื่นเต้น เพราะนี่อาจเป็
