ไกลออกไปยอดนั้นพลางกล่าว
ยอดเขาที่สามของชิงซาน
ยอดเขาซั่งเต๋อ
เจ้าล่าเยวี่ยมิทราบเรื่องนี้จริงๆ นางคิดถึงคำถามหนึ่งขึ้นมาพลางกล่าวว่า “ปรมาจารย์อาจิ่งหยางเป็นศิษย์น้องของนักพรตไท่ผิง เช่นนั้นท่านเองก็มาจากยอดเขาซั่งเต๋ออย่างนั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วคิดในใจ ถูกต้อง
ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับยอดเขาซั่งเต๋อเป็นอย่างดี เขารู้ว่ายอดเขาซั่งเต๋อมีถ้ำหินที่หนาวเย็นอย่างยิ่งอยู่แห่งหนึ่ง ส่วนที่ลึกสุดของถ้ำมีบ่อน้ำอยู่ บ่อน้ำแห่งนั้นมุ่งตรงไปยังใต้ยอดเขาซั่งเต๋อ
ใต้ยอดเขาคือคุกกระบี่ที่สะกดอสูรที่ยากสังหารเอาไว้ และยังมีผู้แข็งแกร่งของพรรคอธรรม สายลับของเผ่าหมิงและเเคว้นเสวี่ย
นอกจากบ่อน้ำนั้น คุกกระบี่ก็ไม่มีทางออกอื่นอีก เช่นนั้นเหลยพั่วอวิ๋นหนีออกมาได้อย่างไร? แล้วเขาล่ะ เขาหนีออกมาได้อย่างไรกัน?”
ตอนอยู่ในหมู่บ้าน ความจริงเขาได้คาดการณ์เอาไว้แล้วว่าจะเกิดผลลัพธ์เช่นนี้ เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะใช้วิธีเดียวกับตนเอง
อย่างนั้นตอนนี้ท่านอยู่ที่ใด?
หรือว่าข้าต้องกินหม้อไฟทั่วทั้งแผ่นดินถึงจะพบท่านได้?
ต่อให้หาท่านพบแล้ว แล้วจะทำอะไรได้?
จิ๋งจิ่วคิดถึงปัญหาเหล่านี้ คิดจนเหม่อลอย ทุกข์ใจ ก่อนจะไอออกมาอีกครั้ง สีหน้ายิ่งดูขาวซีด
……
……
ปลายสุดของยอดเขาซั่งเต๋อ น้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนกำแพงหินนับวันยิ่งหนาขึ้น
หยวนฉีจิงยืนอยู่ที่ปากบ่อน้ำ มองดูด้านในอย่างเงียบๆ คิ้วทั้งสองข้างถูกน้ำค้างเกาะจนเป็นสี
