ิดเอาไว้
พายุฝนโหมกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนส่องสว่างไปทั่วทั้งท้องฟ้าอยู่ตลอดเวลา ก่อนจะตกลงไปบนเกาะที่อยู่ตรงกลางทะเลสาบ คล้ายต้องการจะผ่าตำหนักแห่งนั้นให้กลายเป็นชิ้นๆ
เสียงฝนแน่นขนัด ทะเลสาบก่อเกลียวคลื่นหิมะขึ้นมา สายฟ้าเหล่านั้นกลับสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับถูกตำหนักแห่งนั้นกลืนกินลงไป ดูแล้วช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก
จิ๋งจิ่วมองดูเกาะที่อยู่กลางพายุฝนแห่งนั้น สีหน้าคร่ำเคร่งเล็กน้อย
จากหมู่บ้านมาถึงศาลาหนานซง มาถึงธารสี่เจี้ยน แล้วมาถึงยอดเขาเสินม่อ ไม่ว่าจะพบเจอกับคนแบบไหน พบเจอกับเรื่องราวอะไร เขาล้วนแต่สงบนิ่ง
แต่คืนนี้กลับไม่ธรรมดา
เขารู้ว่าตำหนักแห่งนั้นคือสถานที่ลับที่สำนักชิงซานใช้เลี้ยงดูไม้วิญญาณด้วยสายฟ้า
ตำหนักแห่งนี้ไม่มีศิษย์ชิงซานคอยคุ้มกัน เนื่องเพราะไป๋กุ่ย[1]ที่เป็นหนึ่งในสี่ผู้พิทักษ์ของชิงซาน…อาศัยอยู่ที่นี่
พายุฝนยิ่งโหมกระหน่ำ แต่จำนวนครั้งของสายฟ้าที่ผ่าลงมากลับน้อยลงเรื่อยๆ จิ๋งจิ่วเดินลงไปในทะเลสาบ
ด้วยสภาวะของเขาในตอนนี้ เขาสามารถเดินไปบนผิวทะเลสาบได้แล้ว แต่เขามิได้ทำเช่นนั้น
เพราะแบบนั้นมีโอกาสที่จะถูกศิษย์ของยอดเขาปี้หูที่ขี่กระบี่บินกลับมาพบเห็นเข้าได้
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เขาไม่อยากทำให้อีกฝ่ายรู้ตัว
ในอดีตเขาไหลตามสายน้ำออกมาจากผนังหิน ก่อนจะตกลงไปในทะเลสาบ ตอนนั้นเขาได้เรียนรู้มาวิธีหนึ่ง แม้นจะดูงุ่มง่าม แต่มันก็ได
