ิงจัง “เจ้าไม่ควรต้องมาทำงานยกชาเทน้ำพวกนี้ สำนักชิงซานมีผู้ดูแลเพิ่มมาคนนึงก็มิได้มีประโยชน์อะไร”
กู้ชิงเข้าใจความหมายของนาง มิได้รู้สึกผิดหวังอะไร เพราะเขาเพียงคิดอยากมาลองดู
คำพูดของเจ้าล่าเยวี่ยแฝงเอาไว้ด้วยความรู้สึกให้ความสำคัญ ทำให้เขารู้สึกสงบลงกว่าเดิมมาก แต่หากต้องรอไปอีกสามปี มันยังจะมีประโยชน์อันใด?
กู้ชิงคำนับอีกครั้ง จากนั้นหมุนตัวเตรียมลงจากเขา
ทันใดนั้นพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“เขาลูกนี้ใหญ่มาก”
กู้ชิงชะงักฝีเท้ามองไป เขารู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ
จิ๋งจิ่วเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มิได้เหลียวหน้ากลับมา เขากล่าวกับตัวเองว่า “มีแค่ลิงพวกนั้นที่อยู่ที่นี่ โล่งเกินไป”
กู้ชิงพลันเข้าใจทันที
ต่อให้ไม่สามารถสืบทอดกระบี่ได้ เขาก็ยังสามารถสร้างที่พักขึ้นมาในยอดเขานี้ได้ ในกฎของชิงซานก็มิได้มีบอกเอาไว้ว่าทำมิได้
……
……
นี่เป็นการมายังยอดเขาซั่งเต๋อครั้งแรกของหลิ่วสือซุ่ย แล้วก็เป็นครั้งแรกที่เขาถูกยอดเขาซั่งเต๋อสอบถาม
สีหน้าเขาขาวซีดเล็กน้อย สองมือที่วางอยู่ข้างกายสั่นระริกขึ้นมาเบาๆ
บางทีอาจเป็นเพราะตื่นเต้น บางทีอาจเป็นเพราะหวาดกลัว บางทีอาจเป็นเพราะหนาวเย็น
การตกแต่งภายในถ้ำดูธรรมดา มองไม่ออกเลยว่ามีความเกี่ยวข้องกับพวกห้องคุมขังอย่างไร แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หลิ่วสือซุ่ยจึงมักรู้สึกว่าผนังและพื้นของถ้ำมีไอเย็นแผ่กระจายออกมาตลอดเวลา ปราณกระบี่ที่หมุนเวียนอยู่ในกายอย่างเงียบๆ ไม่สามาร
