งปิดกั้นของยอดเขาเสินม่อได้อย่างไร?”
“อาจารย์อาคนเล็กมีความสัมพันธ์ที่ดีกับวัดกั่วเฉิง”
ฉือเยี่ยนมองดูทุกคนพลางกล่าว “พวกท่านน่าจะยังไม่ลืม ในอดีตยอดเขาทั้งเก้ามิเคยมีอาคันตุกะมาเยือก แต่ฉานจึกลับพักอยู่ที่ยอดเขาทั้งเก้าถึงหนึ่งร้อยวัน”
เหมยหลี่คิดถึงเรื่องราวในอดีต บนใบหน้าอันงดงามมีรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นมา
“พระน้อยรูปนั้นหน้าตาน่ารักขนาดนั้น แม้ตัวข้าเองก็ยังคิดอยากให้เขาอยู่ต่ออีกสักหลายวัน”
เจ้าแห่งยอดเขาซีไหลกล่าว “ศิษย์น้อง ห้ามเสียมารยาทต่อฉานจึ”
เหมยหลี่ยิ้มอย่างรู้สึกผิด มิได้กล่าวกระไรอีก
ฉือเยี่ยนกล่าว “ยังมีอีกวิธีหนึ่งที่สามารถขึ้นไปบนยอดเขาได้….กายาวชิระ หากจิ๋งจิ่วมาจากวัดกั่วเฉิง เรื่องนี้ก็สามารถอธิบายได้”
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงกล่าว “ในหมู่ลูกศิษย์ก็มีข่าวลือบางอย่างเช่นกัน พวกเขาบอกว่าจิ๋งจิ่วชื่นชอบลูบศีรษะคน”
ไม่ว่าจะเป็นหลิ่วสือซุ่ยหรือเจ้าล่าเยวี่ย ก็ล้วนแต่เคยถูกจิ๋งจิ่วลูบหัว ทั้งยังเคยถูกคนเห็นด้วย
เหมยหลี่ถาม “แล้วมันยังไง?”
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงกล่าว “นักบวชในนิกายฌานชอบทำเช่นนี้มิใช่หรือ ก้วนติ่ง[1]อย่างไรเล่า”
เหมยหลี่หัวร่อพลางเกล่า “ศิษย์พี่ช่างมีอารมณ์ขันเสียจริง”
ฉือเยี่ยนเองก็หัวร่อขึ้นมา กล่าวว่า “แต่นี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น ยังไม่มีหลักฐานใดๆ การพูดคุยเหล่านี้ห้ามมิให้แพร่งพรายออกไป จะได้ไม่ทำเหล่าลูกศิษย์ตื่นตระหนก”
เจ้าแห่งยอดเ
