เขาซั่งเต๋อ มิจำเป็นต้องรายงานผู้ใด”
ครั้นเห็นบรรยากาศเริ่มดูอึดอัด เสียงที่นุ่มนวลเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น
“ฉวยโอกาสครั้งนี้….ยอดเขาเสินม่อยังไม่มา พวกเรารีบคุยกันเรื่องนั้นดีกว่า”
ผู้ที่กล่าวขึ้นมาคือเจ้าแห่งยอดเขาซีไหลที่นั่งอยู่ในตำแหน่งสูงสุด
เจ้าแห่งยอดเขาซีไหลคือผู้แข็งแกร่งแห่งวิถีกระบี่ที่บรรลุสภาวะขั้นแหวกทะเล คิ้วสีขาวสองข้างลู่ตกลง พลิ้วไหวตามลมเล็กน้อย ดูไปคล้ายเซียนยิ่งนัก
ภายในอารามไร้ซึ่งซุ่มเสียง ไม่มีใครกล่าวกระไรออกมาเป็นเวลานาน
ทุกคนต่างรู้ว่าเรื่องที่เจ้าแห่งยอดเขาซีไหลว่านั้นคือเรื่องอะไร
พูดให้ถูกคือ เรื่องนั้นก็คือชายหนุ่มผู้นั้น
“ถูกต้อง ข้าเองก็อยากรู้เช่นเดียวกัน ศิษย์ที่ชื่อจิ๋งจิ่วผู้นั้นมันยังไงกันแน่”
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงขมวดคิ้วกล่าวว่า “ป้ายกระบี่แสดงเอาไว้อย่างชัดเจน เขาเคยขึ้นยอดเขากระบี่เพียงหนึ่งครั้ง จากนั้นก็กลับลงมามือเปล่า กระบี่ของศิษย์น้องม่อเล่มนั้น เขาเอามันลงมาจากเขาได้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วมาสำนักชิงซานได้สามปีแล้ว
เขาเกียจคร้านอย่างมาก ขณะเดียวกันก็มีชื่อเสียงอย่างมากเช่นกัน
เรื่องแปลกๆ ที่ยากจะอธิบายได้ที่เกิดขึ้นบนตัวเขาเหล่านั้น มีหรือที่เหล่าอาจารย์ที่มีเนตรกระบี่อันเฉียบคมจะไม่สังเกตเห็น?
ในขณะที่เหล่าอาจารย์คาดหวังและชื่นชม พวกเขาย่อมต้องเกิดความรู้สึกสงสัยด้วยเช่นกัน
สายตาไปตกอยู่ที่ตัวฉือเยี่ยน
นี่เป็นเรื่องที่ยอดเขาซั่งเต๋อคว
