ำนักชิงซาน ส่วนเรื่องนี้จะก่อให้เกิดผลแบบใด อย่างน้อยในเวลานี้ก็ยังไม่มีผู้ใดทราบ
ต้นสนที่อยู่บนลานต้อนรับไหวเอนแผ่วเบา กั้วหนานซานเดินออกมาจากในอาราม ก่อนหน้านี้เขาได้พูดคุยตกลงกับองค์ชายทั้งสองของเมืองเจาเกอเรื่องแผนการและจำนวนคนที่ศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างจะส่งไปสนับสนุนดินแดนทางเหนือในปีหน้า ในเวลานี้จิตใจกำลังสงบ เขาพากู้หานมาอยู่ตรงหน้าเจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่ว
เขายิ้มเล็กน้อย พลางกล่าว “ศิษย์น้อง ยินดีด้วย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ขอบคุณศิษย์พี่”
กั้วหนานซานกล่าว “จากที่ข้ารู้มา ด้านบนยอดเขาเสินม่อน่าจะไม่มีเคล็ดกระบี่เก้ามรณาอยู่บนนั้น”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้กล่าวกระไร
กั้วหนานซานมองนาง พลางกล่าวต่อว่า “จะลองมายอดเขาเหลี่ยงว่างไหม?”
ในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนเมื่อวานนี้ เขาก็ได้เสนอคำแนะนำนี้ไปแล้ว อีกทั้งยังได้รับการเห็นชอบอย่างกรายๆ จากท่านเจ้าสำนักด้วย
ไม่ว่าจะสืบทอดกระบี่อย่างไร สุดท้ายก็ต้องเรียนกระบี่ ยอดเขาเสินม่อไม่มีเคล็ดกระบี่เก้ามรณา แล้วเจ้าล่าเยวี่ยจะเรียนอะไร?
หากนางยินดีเข้าสู่ยอดเขาเหลี่ยงว่าง นางก็จะสามารถสัมผัสกับเคล็ดกระบี่อันล้ำลึกของอีกแปดยอดเขาที่เหลือได้อย่างสบาย
แน่นอน นางยังคงรักษาสถานะศิษย์สืบทอดของยอดเขาเสินม่อเอาไว้ได้ด้วย
ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ข้อเสนอของกั้วหนานซานก็ล้วนแต่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้ตอบรับ
“เมื่อวานข้าได้บอกไปแล้
