ว ต่อให้สืบทอดกระบี่ล้มเหลว ข้าก็ไม่ไปยอดเขาเหลี่ยงว่าง”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ นางก็มิได้ว่าอะไรอีก แต่เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่บนลานต้อนรับต่างเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของนาง ตอนนี้นางสืบทอดกระบี่สำเร็จแล้ว นางยิ่งไม่มีทางไปยอดเขาเหลี่ยงว่าง
กั้วหนานซานนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “ศิษย์น้อง เจ้ามิพอใจอะไรยอดเขาเหลี่ยงว่างหรือเปล่า?”
กู้หานพลันเอ่ยปากขึ้นมา “หากการกระทำบางอย่างของข้าทำให้ศิษย์น้องไม่พอใจ นั่นเป็นเพราะข้าจัดการได้ไม่เหมาะสม ข้ายินดีขอโทษเจ้า”
ครั้นได้ยินคำพูดนี้ เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่บนลานต้อนรับต่างตกตะลึง ในใจครุ่นคิดศิษย์พี่สามแห่งยอดเขาเหลี่ยงว่างผู้หยิ่งยโสเยือกเย็นขอโทษผู้อื่นเป็นเหมือนกันหรือนี่?
การกระทำบางอย่างที่เขาว่า มันหมายถึงสิ่งใด?
จิ๋งจิ่วมองดูเงียบๆ ในใจครุ่นคิดยอดเขาเหลี่ยงว่างช่างมีความพยายามในการแย่งคนที่มีความสามารถจริงๆ ดูเหมือนความคิดของศิษย์หนุ่มสาวเหล่านี้จะแน่วแน่กว่าแต่ก่อนเสียอีก
ทว่าพวกเขาไม่เข้าใจ เจ้าล่าเยวี่ยมิใช่คนอย่างที่พวกเขาคิด เช่นนั้นพวกเขาก็มีแต่ต้องกลับไปมือเปล่าอย่างแน่นอน
“ข้ามิได้ไม่พอใจอะไรยอดเขาเหลี่ยงว่าง”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้กล่าวต่อว่าตนเองก็มิได้ไม่พอใจอะไรกู้หานเช่นกัน หากแต่กล่าวต่อว่า “เพียงแต่ ข้าเพียงคิดอยากเรียนเพลงกระบี่ของปรมาจารย์อาจิ่งหยางเท่านั้น”
กั้วหนานซานมองนางพลางกล่าว “แต่ปรมาจารย์อาจิ่งหยางมิอยู่แล้ว”
