จิ๋งจิ่วฟังคำพูดนี้แล้วรู้สึกมิค่อยสบอารมณ์ ก็เหมือนกับตอนที่เห็นภาพเหมือนในหอหลังเล็กก่อนหน้านี้
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่มีเคล็ดกระบี่ มิได้หมายถึงทั้งหมด ก็เหมือนจิ๋งจิ่ว เขาไม่เคยร่ำเรียนกระบี่ของยอดเขาซื่อเยวี่ย แต่ก็สามารถเอาชนะกู้ชิงได้”
ครั้นได้ยินชื่อกู้ชิง กั้วหนานซานเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย สีหน้ากู้หานเปลี่ยนเป็นดูแย่ขึ้นมา
จิ๋งจิ่งพลันสังเกตเห็น ศิษย์สืบทอดที่เข้ามาใหม่ล้วนแต่ยืนอยู่บนลานต้อนรับ แต่กลับไม่เห็นเงาของกู้ชิง
“จริงอยู่ที่พรสวรรค์ทางวิถีกระบี่ของศิษย์น้องจิ๋งยอดเยี่ยม ทักษะการใช้กระบี่ที่แสดงออกมาบนธารสี่เจี้ยนเมื่อวานนี้ก็วิเศษนัก แต่ถ้าหากเจ้าพบเจอกับผู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ ล่ะ?”
กั้วหนานซานมองไปทางจิ๋งจิ่วพลางกล่าว
จิ๋งจิ่วคิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องของตนเองด้วย
“แน่นอน ข้ามิได้คิดว่าสิ่งที่ศิษย์น้องจิ๋งพยายามลองทำบนวิถีกระบี่มันเป็นเรื่องที่ผิดอะไร”
กั้วหนานซานมองดูเขาพลางยิ้มเล็กน้อย จากนั้นกล่าวต่อว่า “ในทางกลับกันข้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เจ้าทำ หากเจ้าเคยไปที่ยอดเขาเหลี่ยงว่าง เจ้าจะรู้ว่าวิถีกระบี่ที่ศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างฝึกฝนคือการเรียนรู้ว่าจะสังหารศัตรูอย่างไร มิสนใจวิธีการ ต่อให้ในมือไร้กระบี่ก็ต้องสังหารคน เมื่อดูเช่นนี้แล้ว ความจริงศิษย์น้องจิ๋งนั้นเหมาะกับยอดเขาเหลี่ยงว่างอย่างมาก”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้านึกว่าพวกท่านไม่ชอบข้าเสียอีก”
กั้วหนานซานกล่าว “ศิษย์
