ลงมา ผิวโลหะของโซ่กระบี่หลุดลอก คล้ายกับงูลอกคราบก็มิปาน ก่อนจะเผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของตัวกระบี่ที่อยู่ด้านใน
สีของกระบี่เล่มนั้นแดงฉาน คล้ายปะการัง แล้วก็คล้ายโลหิตสดๆ
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูกระบี่เล่มนี้ ปากกล่าวงึมงำขึ้นมา “งดงามจริงๆ…นี่คือกระบี่มิคำนึงอย่างนั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ถูกต้อง นี่คือกระบี่มิคำนึง”
เขายื่นกระบี่มาตรงหน้าเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายไม่ได้รับกระบี่มา
“กระบี่เล่มนี้เจ้าเป็นคนพบ เช่นนั้นก็ย่อมต้องเป็นของเจ้า”
กระบี่มิคำนึงมิได้เป็นเพียงกระบี่ธรรมดาเล่มหนึ่ง หากแต่หมายถึงการสืบทอดของยอดเขาเสินม่อ เป็นมรดกที่จิ่งหยางส่งต่อให้ศิษย์
เจ้าล่าเยวี่ยหยิ่งทะนงยิ่งนัก นางไม่ยินยอมรับของขวัญเช่นนี้ สองตามองดูจิ๋งจิ่วพลางถาม “เจ้าเป็นศิษย์ของปรมาจารย์อา? หรือเจ้าเป็นผู้สืบทอดที่แท้จริงของปรมาจารย์อา?”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด กล่าวว่า “ถ้าว่ากันในแง่หนึ่งแล้ว ทั้งสองข้อล้วนแต่ใช่ทั้งสิ้น”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เช่นนี้กระบี่เล่มนี้ก็ยิ่งสมควรเป็นของเจ้า”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าเคยบอกว่า เขาเลือกเจ้าเป็นศิษย์สืบทอดของยอดเขาเสินม่อ”
“ข้ามิเคยพบเจอปรมาจารย์อา ข้ารู้เพียงว่าในอดีตตอนที่เขาเดินทางผ่านเมืองเจาเกอ เขาได้เจอกับท่านแม่ของข้า ตอนนั้นข้าซึ่งยังอยู่ในท้องของท่านแม่ถูกเขาชี้ตัวให้เป็นศิษย์สืบทอดกระบี่ สำนักชิงซานส่งอาจารย์มาคอยปกป้องข้า ดังนั้น
