ยงว่างย่อมต้องต้อนรับเจ้าล่าเยวี่ยแน่นอน แต่พวกเขาจะต้อนรับตนด้วยหรือไม่?”
“ไม่ใช่เรื่องสืบทอดกระบี่”
เจ้าล่าเยวี่ยครุ่นคิด หากปรมาจารย์อาจิ่งหยางบรรลุเป็นเซียนไม่สำเร็จ และกระบี่เล่มนั้นยังอยู่ในยอดเขาเสินม่อ ก็แสดงว่าเขาอาจจะยังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ที่นี่
หากกระบี่เล่มนั้นไม่อยู่แล้ว เช่นนั้นเกรงว่าตัวเขาก็คงไม่อยู่เหมือนกัน
นางพอจะเดาได้ว่าจิ๋งจิ่วน่าจะมีความสัมพันธ์อะไรบางอย่างกับปรมาจารย์อาจิ่งหยาง แต่นางไม่รู้ว่าควรจะพูดกับเขาดีหรือไม่
นางนั่งลงไปริมผา สองมือกอดเข่า สีหน้าอ้างว้างโดดเดี่ยว
นี่เป็นครั้งแรกที่จิ๋งจิ่วได้เห็นอารมณ์ที่อ่อนแอเช่นนี้บนใบหน้าของนาง
ตอนที่เจอกันบนยอดเขากระบี่ครั้งแรก เขาก็มองออกแล้วว่าในส่วนลึกภายใต้ดวงตาของสาวน้อยผู้นี้มีความรู้สึกโศกเศร้าแอบซ่อนเอาไว้อยู่
คืนนี้หลายเรื่องราวล้วนมีคำตอบออกมา
“ปรมาจารย์อาตายแล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูเทือกเขาที่สงบนิ่ง พลางคิดถึงถ้ำที่อ้างว่างและว่างเปล่า ในใจครุ่นคิดขึ้นมา
นางบ่นพึมพำ “ที่แท้ก็ตายแล้วจริงๆ”
เช่นนั้นทุกสิ่งที่นางทำมาตลอดสี่ปีนี้ มันยังมีความหมายอะไรอีก?
ความรู้สึกกลัดกลุ้มที่ได้แต่ต้องเก็บเอาไว้ในใจ ไม่สามารถบอกผู้อื่นได้ อีกทั้งความรู้สึกเหนื่อยล้าและเจ็บปวด ในพริบตานี้พลันล้นทะลักออกมา
เสียงเคร้งดังขึ้น
กระบี่สีเขียวหักเป็นสองท่อนร่วงหล่นลงพื้น สูญเสียพลังวิญญาณทั้งหมดที่มี
พรืด! เจ้าล่าเยวี่ยกระอักโล
