จะดูเย็นชา
เขาคล้ายเป็นเพียงผู้ที่ชมอยู่ข้างๆ เท่านั้น
……
……
จิ๋งจิ่วกับเจ้าล่าเยวี่ยเข้าไปในยอดเขาเสินม่อ ผู้คนที่อยู่ด้านนอกยอดเขามองไม่เห็นพวกเขาอีก
ยอดเขาต้องห้ามที่ว่าก็คือเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นสายตาหรืออะไรก็ตาม ก็ล้วนแต่ถูกกั้นเอาไว้ภายนอก
ผู้คนมองดูทางขึ้นเขาที่เงียบเหงานั้น ในใจมีอารมณ์ที่แตกต่างกันออกไป
สาวน้อยจากสำนักเสวียนหลิงแอบอิงอยู่ในอ้อมอกของอาจารย์อาพลางหาวออกมา
นางนอนหลับไปสองครั้งแล้ว แต่ยังคงยืนกรานมิยอมจากไป
นางคิดว่านี่เป็นเรื่องที่น่าสนุกที่สุดในการเดินทางมาชิงซานครั้งนี้ จึงมิอยากจะพลาดตอนจบของเรื่องราว
ไม่ว่าตอนจบที่ว่านั้นจะโศกเศร้าหรือน่ายินดีก็ตาม
องค์ชายสองคนที่มาจากเมืองเจาเกอสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล มิรู้ว่ากำลังกังวลผู้ใด และเพราะเหตุใดจึงกังวล
ปลายสุดของยอดเขาเทียนกวาง เมฆหมอกลอยคว้างดุจทะเล เงาร่างสูงใหญ่เงาหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าผา สายตามองไปยังทิศทางใดทิศทางหนึ่งของหมู่ยอดเขา
ผู้อาวุโสมั่วที่เพิ่งกลับมาจากยอดเขาเสินม่อมองดูเงาร่างนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“ศะ..ศิษย์พี่เจ้าสำนัก…อีกเดี๋ยว…ตอนที่….ท่านช่วย…สาวน้อยผู้นั้น ท่านอย่าลืม…จะ…จิ๋งจิ่วด้วยนะ”
บนปลายสุดของยอดเขาซั่งเต๋อ ภายในถ้ำที่เยือกเย็นราวกับถ้ำน้ำแข็ง หยวนฉีจิงอยู่บนข้างบ่อน้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น นิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน มิรู้กำลังครุ่นคิดอันใดอยู่
ฉือเยี่ยนรีบเข้ามา ก่อนจะส่งเสียงไอ
