นนั้นไป
เสียงฟึบเบาๆ ดังขึ้น บนแขนเสื้อของนางมีรอยขาดปรากฏขึ้นมา ดูไปแล้วเหมือนว่าถูกกระบี่ที่คมกริบที่สุดตัดขาด
หลังก้าวข้ามเส้นนั้นมา นางก็หลับตาหมุนตัวไปทางซ้ายแล้วก้าวออกไปสามก้าว ก่อนจะถอยหลังแปลกๆ อีกสองก้าว ฝีเท้าขยับเขยื้อนเล็กน้อย
มุมหนึ่งของชายเสื้อปลิวตกลงมา แต่ไม่มีเสียงใดๆ เพราะนางได้เข้าไปในยอดเขาแล้ว
“อาา นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” สาวน้อยแห่งสำนักเสวียนหลิงผู้นั้นกล่าวอย่างประหลาดใจ
อาจารย์อาของนางและหลายๆ คนต่างมองเข้าใจแล้ว
ในเมื่อดวงตาและหูไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเจตน์กระบี่อยู่ที่ใด ไม่สามารถมองหากฎเกณฑ์ของข่ายพลังกระบี่ได้ เจ้าล่าเยวี่ยจึงปิดตา แล้วใช้เพียงแค่จิตจำแนกแห่งกระบี่ในการรับรู้ถึงเจตน์กระบี่
นี่ย่อมอันตรายอย่างมาก
จิ๋งจิ่วเองก็ขยับเหมือนกัน
การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้า ดูแล้วเก้ๆ กังๆ
เนื่องเพราะเขาเลียนแบบการเคลื่อนไหวของเจ้าล่าเยวี่ย
เขาแยกการเคลื่อนไหวของเจ้าล่าเยวี่ยออก จากนั้นทำการรวมมันเข้าด้วยกันอย่างแม่นยำใหม่อีกครั้ง
เขายกเข่าขึ้นมา ก้าวข้ามเส้นที่อยู่บนก้อนหิน จากนั้นหมุนซ้าย หนึ่งก้าวสองก้าวสามก้าว จากนั้นถอยหลัง หนึ่งก้าวสองก้าว
ในขณะที่ทำการเคลื่อนไหวเหล่านี้ เขาทำการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยสองครั้ง ตรงตำแหน่งที่เจ้าล่าเยวี่ยถูกเจตน์กระบี่ตัดชายเสื้อ เขากลับก้าวข้ามไปได้อย่างปลอดภัย
เจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วหายไปบนทางขึ้นเขา
หลังจากนั้นครู่ใหญ่ ด้านนอก
