มืองเจาเกอ
ในโลกปุถุชนพวกเขาคือบุคคลที่มีสถานะสูงส่งอำนาจล้นฟ้า แต่ในสถานที่บำเพ็ญเพียรที่อยู่นอกโลกปุุถุชนอย่างสำนักชิงซาน พวกเขากลับต้องสงบเสงี่ยม
นับแต่ตอนเริ่มต้นจนถึงตอนนี้ องค์ชายสองคนนี้นิ่งเงียบมาโดยตลอด ใบสีหน้ามีรอยยิ้มสำรวม
แต่มิรู้เพราะเหตุใด ในเวลานี้จู่ๆ พวกเขากลับลุกขึ้นยืนส่งเสียงชื่นชมการตัดสินใจของสำนักชิงซานและความกล้าของเจ้าล่าเยวี่ย
ไม่มีผู้ใดเข้าใจว่าเหตุใดองค์ชายทั้งสองคนจึงทำเช่นนี้
ตามหลักแล้ว พวกเขาควรจะคิดว่าสำนักชิงซานทำแบบนี้มันปากว่าตาขยิบ แม้นจะไม่แสดงความคิดเห็นออกมาต่อหน้า แต่มันก็ไม่มีเหตุผลใดให้ชื่นชม
เจ้าล่าเยวี่ยเดินจากในลำธารกลับมานั่งลงบนก้อนหิน
ตั้งแต่ที่งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนเริ่มต้นขึ้นจนมาถึงตอนนี้ นางยืนอยู่ตลอด ยังมิได้นั่งลงเลย
บนสีหน้าของนางมองไม่เห็นความผิดปกติใดๆ แต่จิ๋งจิ่วกลับสังเกตเห็นที่มุมขมับของนางมีรอยเปียกชื้น เห็นทีนางคงจะรู้สึกตื่นเต้นอยู่มิน้อยเช่นกัน
เขาถามว่า “เจ้าอยากขึ้นเขาลูกนั้นขนาดนี้เลยหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้กล่าวกระไร
จากนั้นยอดเขาเหลี่ยงว่างก็รับกู้ชิงไป ลูกศิษย์อีกหลายคนที่เหลือต่างก็เข้าสู่ยอดเขาที่ตนเองต้องการ
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยที่เป็นผู้ดำเนินงานชุมนุมมองมาทางจิ๋งจิ่ว พลางถามว่า “เจ้าคิดเสร็จหรือยัง?”
ในเวลานี้หลายคนถึงนึกขึ้นมาได้ว่าบุรุษหนุ่มชุดขาวที่ทำให้ทั้งงานชุมนุมตกตะลึงผู้นี้ยังไม่ได้ทำการตั
