ดสินใจออกมาเลย
การตัดสินใจของเจ้าล่าเยวี่ยสร้างความตกตะลึงอย่างมาก จนทำให้บางคนลืมเรื่องนี้ไป
ไม่มีใครคิดถึงว่าต่อไปยังจะมีความตกตะลึงเกิดขึ้นอีก
“คิดเสร็จแล้ว” จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าก็ขอเลือกยอดเขาเสินม่อเช่นกัน”
บนหน้าผาตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง จากนั้นเป็นเสียงซุบซิบพูดคุย
เซวียหย่งเกออ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก
สองมือของศิษย์น้องอวี้ชิงประคองแก้มมองดูจิ๋งจิ่ว สีหน้าลุ่มหลงจนมิอาจควบคุมได้
เจ้าล่าเยวี่ยงุนงงเล็กน้อย นางมองดูใบหน้าของเขา รู้สึกตนเองนับวันจะยิ่งไม่เข้าใจคนผู้นี้
จิ๋งจิ่วก็เลือกยอดเขาเสินม่ออย่างนั้นหรือ?
ทุกคนตะลึงลาน ในใจครุ่นคิดวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
……
……
ท้องฟ้ายามสายัณห์มืดครึ้ม อาทิตย์อัสดงคล้อยผ่านยอดเขาเสินม่อ เมฆหมอกบางเบาจนแทบไม่มี ภาพทิวทัศน์และป่าไม้บนภูเขาชัดเจนยิ่งนัก ทุกอย่างดูปกติ มีทางขึ้นเขาหลายทางที่มุ่งสู่ยอดเขา ตอนที่ผ่านผาขาดดูค่อนข้างอันตราย แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้วนั้นมิใช่เรื่องยากอะไร
เหล่านี้ล้วนเป็นภาพลวงตา
หลังนักพรตจิ่งหยางบรรลุกลายเป็นเซียน ยอดเขาเสินม่อก็ถูกปิดตาย นอกเสียจากข่ายพลังชิงซานจะเปิดสายกระบี่ขึ้นมาใหม่ มิเช่นนั้นก็ไม่สามารถเปิดออกได้ ยิ่งมิต้องพูดถึงเรื่องที่จะเข้าไป
เจ้าล่าเยวี่ยต้องการสืบทอดกระบี่ของยอดเขาเสินม่อ เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีโอกาสสำเร็จเลย
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยคนนั้นกล่าวว่า “ขอเพียงพวกเจ้าสามารถขึ้นไ
