จิ่วที่อยู่ริมธาร ก่อนจะถูมือไปมาอย่างประหม่าแล้วกล่าวว่า “จิ๋งจิ่ว เจ้ายินดีติดตามข้าร่ำเรียนกระบี่หรือไม่?”
สิ้นประโยคนี้ บริเวณหน้าผาที่เดิมเงียบสงบพลันแตกตื่นขึ้นมาทันที
“จิ๋งจิ่ว เจ้ายินดีสืบทอดกระบี่ของยอดเขาปี้หูหรือไม่?”
“ข้าขอสัญญากับเจ้าในนามเจ้าแห่งยอดเขาซีไหล ขอเพียงเจ้ายอมมายอดเขาของเรา ยอดเขาของเราจะ…”
“เพลงกระบี่วิหคสวรรค์ของยอดเขาอวิ๋นสิงต่างหากที่เหมาะสมกับเด็กหนุ่มผู้นี้มากที่สุด พวกเจ้าจะแย่ง….”
ครั้นได้ยินเสียงตะโกนยื้อแย้งเหล่านี้ ฉือเยี่ยนที่เมื่อคืนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดยิ่งกว่าเดิม
เขาถอนใจออกมา ครุ่นคิดอย่างจนปัญญาว่าเมื่อมิได้เตรียมตัวมาก่อนล่วงหน้า แล้วยอดเขาซั่งเต๋อจะไปยื้อแย่งกับยอดเขาอื่นได้อย่างไร?
ผู้อาวุโสมั่วกล่าวไปได้เพียงประโยคเดียวก็ถูกขัดจังหวะ สีหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห เพียงแต่ดูมิค่อยออกเท่าไร
“หุบปาก!”
แต่ไหนแต่ไรมาผู้อาวุโสมั่วเป็นคนอารมณ์ดี แต่บางครั้งเมื่อคนอารมณ์ดีถูกยั่วให้โมโห กลับดูน่ากลัวกว่าคนทั่วไปนัก
สายน้ำที่ไหลลงมาจากบนผาหินถูกเจตน์กระบี่กระแทกจนแตกกระจาย กลายเป็นหยาดฝนที่ตกลงมาเต็มท้องฟ้า
เสียงถกเถียงบนหน้าผาค่อยๆ เงียบสงบลง
“ก่อนหน้านี้พวกเจ้าคิดว่าเจ้าหนุ่มนี่เป็นพวกไร้ประโยชน์มิใช่รึ? เหตุใดตอนนี้จึงเปลี่ยนแล้วล่ะ?”
ผู้อาวุโสมั่วมองดูแต่ละยอดเขาที่ไร้ซึ่งความละอาย กล่าวว่า “พวกเจ้ายังมีหน้ามาแย่ง
