เคร้งดังฟังชัด กระบี่ของเขาถูกฟันตกลงไปในลำธารอีกครั้ง
กู้ชิงแผดเสียงคำราม ขับปราณกระบี่ในร่างกายของมาจนหมด จากนั้นเรียกกระบี่บินกลับมาแล้วเปิดฉากโจมตีอย่างบ้าคลั่งอีกคราหนึ่ง
จิ๋งจิ่วเลิกคิ้ว
เมื่อเห็นภาพนี้ เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่าเขาเริ่มหงุดหงิดแล้ว
มือซ้ายของจิ๋งจิ่วจับไปบนด้ามกระบี่ กลายเป็นท่าจับกระบี่ด้วยสองมือ
เสียงเป๊งดังสนั่น
คล้ายดั่งระฆังแตกที่อยู่ด้านหลังเขาวัดกั่วเฉิงที่มีชื่อเสียงใบนั้นได้ถูกคนตีอีกครั้ง
กระบี่ของกู้ชิงลอยคว้างขึ้นไปกลางอากาศ สูญเสียการควบคุม มันหมุนควงไม่หยุดพร้อมส่งเสียงวึงๆ ออกมา ฟังดูคล้ายคนกำลังร่ำไห้
สุดท้ายกระบี่เล่มนั้นลอยเป็นเส้นโค้ง ก่อนจะกลายเป็นจุดดำตกลงไปในป่าที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยจ้าง
สายตาตกตะลึงจำนวนนับไม่ถ้วนมองตามมันไป
เงาดำภายในป่าดูวุ่นวาย ฝุ่นควันฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องตื่นเต้นของเหล่าวานรดังลอยมา
จิ๋งจิ่วเดินเข้าไปหากู้ชิง
ระยะห่างระหว่างพวกเขามิใช่หลายสิบจ้างเหมือนอย่างตอนแรกอีก หากแต่เหลืออยู่ไม่ถึงสามฉื่อ
จิ๋งจิ่วถือกระบี่
กระบี่ของกู้ชิงอยู่อีกฟากหนึ่ง
สถานการณ์ค่อนข้างกระอักกระอ่วน
นี่ถือว่ารู้แพ้ชนะแล้วหรือเปล่า?
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวคำว่าขอบคุณที่ออมมือออกมา
กู้ชิงเองก็ย่อมไม่มีทางพูดคำว่ายอมแพ้ออกมาเป็นแน่
“หมุนตัว”
จิ๋งจิ่วกล่าวกับเขา
ในเวลานี้กู้ชิงจิตใจสับสนวุ่นวาย เขาพลันหมุนตัวตามที่จิ๋งจิ่วบอกทันที
ผัวะๆๆ!
จิ๋งจิ่ว
