ยกกระบี่ตีไปที่หลังของเขาสามที จากนั้นเก็บกระบี่กลับมา
ในตอนที่ทำเรื่องนี้ เขามิได้มองไปทางหน้าผา
“พอแล้ว!”
บริเวณหน้าผามีเสียงต่อว่าอย่างโกรธเกรี้ยวของกู้หานดังขึ้นมา “เจ้าคิดจะลบหลู่ยอดเขาเหลี่ยงว่างอย่างนั้นรึ!”
จิ๋งจิ่วหมุนตัวเตรียมจากไป ครั้นได้ยินคำต่อว่านี้ เขาพลันเงยหน้ามองขึ้นไปบนหน้าผา
เขามองกู้หาน ก่อนจะหันไปสบตากับกั้วหนานซาน
จากนั้นเขาหมุนตัว ยกกระบี่ตีไปที่หลังของกู้ชิงอีกทีหนึ่ง
“ขอบคุณที่ออมมือ”
คนที่ทราบว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอะไร ในตอนแรกที่จิ๋งจิ่วเริ่มตีกู้ชิง พวกเขาเหล่านั้นก็คาดเดาได้แล้วว่าจิ๋งจิ่วตีให้ยอดเขาเหลี่ยงว่างดู เพียงแต่มิได้กล่าวกระไรออกมา
ครั้งนี้กู้หานเอ่ยปาก เขายังจงใจหมุนตัวกลับไปตีกู้ชิงอีกครั้ง นั่นก็เท่ากับเป็นการบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาแล้ว
ใช่ ข้าตีให้เจ้าดู แล้วยังไง?
สีหน้ากู้หานโกรธเกรี้ยว
หม่าหวาหรี่ตา รู้สึกรังเกียจยิ่งนัก
มีเพียงกั้วหนานซานที่ยังรักษาความสุขุมเอาไว้ มิรู้ครุ่นคิดอันใดอยู่
“เจ้าทำได้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วได้ยินเสียงจึงหันมองไป พบว่าคนที่พูดคือกู้ชิง
สายตากู้ชิงหาได้มีความโกรธแค้น หากแต่มีเพียงความเศร้าสร้อย และที่มากกว่านั้นคือสับสน
เขาไม่เข้าใจ เห็นๆ อยู่ว่าตนเองบรรลุสภาวะขั้นสมความนึกคิดจนบริบูรณ์แล้ว จิ๋งจิ่วนั้นบรรลุเพียงขั้นตั้งมั่น แต่เหตุใดคนที่พ่ายแพ้กลับเป็นตนเอง?
ต่อให้อัจฉริยะเพียงใด ต่อให้ขยันฝึกฝนเพียงใด
