สุดท้ายกู้ชิงก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง หากไม่รีบปลดปล่อยอารมณ์เช่นนี้ออกมา มีโอกาสสูงมากที่ใจกระบี่ของเขาจะได้รับความเสียหาย
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดว่าควรจะอธิบายอย่างไรดี
“กระบี่ของเจ้ายังไม่เร็วพอ ข้าเลยมองเห็นได้อย่างชัดเจน”
เขากล่าวต่อว่า “และกระบี่ของข้าก็ค่อนข้างเร็ว”
กู้ชิงงงงัน
“วิถีกระบี่ต้องการเพียงสองอย่าง ความเร็วและพลัง สิ่งอื่นนอกเหนือจากนี้ล้วนไม่สำคัญ ใช่แล้ว ยังมีกระบี่ ควรจะมีกระบี่ที่ดีด้วย”
จิ๋งจิ่วกล่าว “กระบี่ของเจ้าไม่เลว ดีกว่ากระบี่ของข้าเล่มนี้เสียอีก ดังนั้นข้าจึงมิได้ไปฟาดฟันกับเจ้า หากแต่ใช้ตัวดาบฟาดไปเท่านั้น”
กู้ชิงคิดถึงตอนที่ประลองกระบี่ก่อนหน้านี้ พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ
ไม่ว่าจะใช้คำว่าเหวี่ยงหรือคำว่าฟาด ก็ล้วนแต่อธิบายถึงวิธีของจิ๋งจิ่ว ที่ดูคล้ายหยาบกระด้างและไม่งดงาม แต่ความจริงแล้วกลับเป็นการควบคุมกระบี่ที่มีความละเมียดละไมมากที่สุด
“ยังมีอีกไหม?”
“ไม่มีแล้ว”
“ง่ายดายเพียงนี้หรือ?”
อารมร์สับสนของกู้ชิงยังมิจางหายไปจนหมด
“เดิมกระบี่มันก็เป็นสิ่งที่มีความเรียบง่ายที่สุด มันมิใช่สิ่งอื่นใด หากแต่เป็นแค่กระบี่เท่านั้น”
จิ๋งจิ่วมองเขาพลางกล่าว “บินอยู่บนฟ้าคือกระบี่ กำอยู่ในมือก็คือกระบี่ เข้าใจหรือยัง?”
กู้ชิงคล้ายกำลังครุ่นคิด ก่อนจะคำนับอย่างตั้งใจ แล้วถอยกลับไปริมแม่น้ำ
จิ๋งจิ่วมองไปทางหน้าผา จากนั้นยื่นนิ้วชี้มือขวา แล้วแกว่งไปมา
เขากำลังบอกเหล
