ัวเองออกมา
แต่ใครจะไปคิดถึงว่าเวลานี้จิ๋งจิ่วกลับก้าวออกมา
หรือเขาเอากระบี่มาได้สำเร็จแล้ว?
เช่นนั้นเขาไปเอากระบี่มาเมื่อไร?
กระบี่ล่ะ?
……
……
นั่นสิ กระบี่ล่ะ?
ครั้นได้ยินเสียงพูดคุยรอบๆ เหล่านั้น จิ๋งจิ่วถึงฉุกคิดขึ้นมาว่าตนเองลืมอะไร
มิน่าในครึ่งปีมานี้เขามักจะรู้สึกว่าตนเองลืมอะไรบางอย่างไป
ถูกต้อง เขาลืมกระบี่เล่มนั้น
เมื่อครึ่งปีก่อนในคืนนั้น เขากับเจ้าล่าเยวี่ยร่วมมือกันสังหารอาจารย์แห่งยอดเขาปี้หูที่บรรลุสภาวะขั้นมิประจักษ์ผู้นั้น จากนั้นเขาก็ได้เอากระบี่เล่มนั้นลงมาด้วย
เขาเอากระบี่เล่มนั้นไปวางไว้ที่ไหนแล้ว?
จิ๋งจิ่วเริ่มหวนคิดขึ้นมาอย่างจริงจัง
เวลานั้นมือซ้ายของเขาหิ้วศพนั่น มือขวาถือกระบี่ อีกทั้งต้องถือศีรษะอันนั้น รู้สึกว่ามิค่อยสะดวก จึงเอาศีรษะเสียบไปบนกระบี่
กระบี่เล่มนั้นย่อมต้องอาบเลือด ครั้นกลับมาถึงถ้ำ คราบเลือดดูสะดุดตายิ่งนักเมื่ออยู่ใต้แสงไฟ
เขารู้สึกว่าการล้างกระบี่มันยุ่งยาก เลยโยนให้วานรที่อยู่บนหน้าผาเอาไปจัดการทำความสะอาด
จากนั้น…เขาก็ลืมเรื่องนี้ไป ลืมให้วานรเอากระบี่เล่มนั้นกลับมา
ใช่แล้ว เป็นแบบนี้นี่เอง
กระบี่ น่าจะยังอยู่ในมือวานรเหล่านั้น
เขาคิดว่าเรื่องนี้ใช้เวลาไม่นานเท่าไร แต่มันก็ต้องใช้เวลานิดหน่อย
สีหน้าผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยผู้นั้นดูมิดีเท่าไร เขาถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “กระบี่ล่ะ?”
เขาเห็นสองมือจิ๋งจิ่วว่างเปล่า ในใจครุ่นคิดนอกเ
