ำเร็จ เขากลับโยนกระบี่ให้วานรเหล่านั้นเอาไปเล่น
สำหรับอาจารย์อาม่อที่ลาโลกไปแล้ว สำหรับยอดเขาซื่อเยวี่ย สำหรับคำว่ากระบี่ นี่คือการลบหลู่!
วานรตัวนั้นโยนกระบี่ลงมา
แม้นจะคล้ายมนุษย์เพียงใด แต่สุดท้ายมันก็เป็นเพียงแค่ลิงตัวหนึ่ง มิอาจควบคุมทิศทางให้ดีได้
กระบี่เล่มนั้นหมุนควงกลางอากาศ มองดูแล้วต้องตกลงในลำธารเป็นแน่
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าบางคนยิ่งดูแย่กว่าเดิม ผู้อาวุโสจากยอดเขาซื่อเยวี่ยผู้นั้นส่งเสียงเหอะในลำคอ เตรียมขี่กระบี่ออกไปรับกระบี่ แต่ก็หยุดลงอย่างรวดเร็ว
เนื่องเพราะ จิ๋งจิ่วยกมือขึ้นมา
……
……
กระบี่เล่มนั้นพลันหยุดกลางอากาศ มิได้หมุนควงอีก
เสียงฟิ้วดังขึ้น กระบี่เล่มนั้นร่วงตกลงมา แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่ง ก่อนจะหายไปข้างลำธาร
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปบนมือขวาของจิ๋งจิ่ว
ในมือเขากำกระบี่เอาไว้เล่มหนึ่ง
แสงกระบี่เล่มนั้นสลัวลง ตัวกระบี่ทั้งกว้างทั้งตรง นั่นคือกระบี่เซียนที่อาจารย์ม่อแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยคืนกลับสู่ชิงซานเมื่อปีที่แล้วเล่มนั้น
ทุกคนตะลึงลาน
ก่อนหน้านี้กระบี่เล่มนั้นลอยอยู่กลางอากาศเหนือผิวลำธารหลายสิบจ้าง
จิ๋งจิ่วยื่นมือ กระบี่พลันร่วงเข้าสู่มือของเขา
นี่คือการรับกระบี่ มิใช่การออกกระบี่ ทว่าระยะห่างไกลขนาดนี้ก็ยังสามารถเรียกกลับมาได้ แสดงให้เห็นว่าเขาได้บรรลุสภาวะตั้งมั่นจนบริบูรณ์แล้ว!
เช่นนั้นเขาก็ย่อมมีสิทธิ์เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน
เซวียหย่งเกอกล่าว
