กับคนที่อยู่ข้างกายอย่างตื่นเต้น “ข้ารู้อยู่แล้วว่าข้าเดามิผิด! มันจะต้องแอบฝึกฝนอย่างหนักอยู่ในถ้ำทุกวันทุกคืนแน่! ช่าง…ช่างเสแสร้งจริงๆ!”
……
……
ผู้คนต่างตกใจ หลังตั้งสติได้ก็มีหลายคนมิพอใจ
บางคนมิพอใจเพราะรู้สึกว่าตนเองอาจพลาดอะไรบางอย่างไป อาทิเช่นอาจารย์อาเหมยหลี่แห่งยอดเขาชิงหรง
จิ๋งจิ่วเอากระบี่ได้สำเร็จ เหตุใดนางจึงไม่รู้เรื่องนี้?
นางมองไปทางหลินอู๋จือที่กำลังยิ้มเล็กน้อยมิกล่าวกระไร พลันรู้ว่าเขาคาดเดาได้ล่วงหน้าแล้ว สีหน้าจึงอดเปลี่ยนเป็นดูแย่ขึ้นมามิได้ ในใจทราบว่าอีกฝ่ายชิงนำตนเองไปก่อนแล้วก้าวหนึ่ง
บางคนมิพอใจเนื่องเพราะท่าทีของจิ๋งจิ่ว
“เจ้ากระทำกับกระบี่ของผู้อาวุโสตามอำเภอใจเช่นนี้ มันจะไร้ซึ่งความเคารพเกินไปหน่อยหรือเปล่า”
น้อยครั้งนักที่รอยยิ้มบนใบหน้ากลมๆ ของหม่าหวาจะหายไป กลายเป็นสีหน้าคร่ำเคร่ง
จิ๋งจิ่วเหลือบมองเขา
หากเป็นเวลาปกติ เขาไม่มีทางสนใจชายอ้วนผู้นี้แน่นอน แต่วันนี้เป็นงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน มีแขกจากด้านนอกมาชม เขาคิดว่าตนเองควรจะมีกิริยาท่าทางที่งดงามกว่านี้
“นี่คือกระบี่ของข้า”
นอกจากประโยคนี้ เขามิได้อธิบายอะไรอีก
นี่คือกระบี่ที่เขานำลงมาจากยอดเขากระบี่ นี่คือกระบี่ของเขา
เรื่องราวต่างๆ ในอดีต หนึ่งกระบี่ตัดขาด
ไม่มีคำว่ากระบี่ตกทอดของผู้อาวุโสใดๆ ทั้งสิ้น
เขาคิดอยากจะทำอะไรก็ทำ
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ กู้หานและหม่าหวาพลันนึกถึงบทสนาที่เกิดขึ้นในสถานที่เดี
