ซานมิได้ให้ความสำคัญกับท่าทางความสวยงามหรืออะไรอื่น หากสนใจแต่เพียงพลังและความเร็วของกระบี่ เคล็ดกระบี่ในยอดเขาทั้งเก้าเหล่านั้นล้วนเป็นแค่การใช้แนวทางแห่งธรรมที่แตกต่างกันมาบัญญัติในสองเรื่องนี้ เมื่อใช้ในการต่อสู้ เพียงหนึ่งกระบี่ก็สามารถปลิดชีพได้ อันตรายยิ่งนัก ดังนั้นที่ผ่านมาจึงมีน้อยคนนักที่กล้ามาวุ่นวายกับพวกเขา”
สาวน้อยผู้นั้นกล่าว “เช่นนั้นมันก็เกิดการพลั้งพลาดทำให้บาดเจ็บได้ง่ายมิใช่หรือ? อย่างนั้นปกติพวกเขาฝึกกระบี่กันอย่างไร?”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วกล่าว “มิผิด ดังนั้นศิษย์ในสำนักชิงซานจึงมิค่อยประลองกันเอง หากมีการประลองกันก็จะมีอาจารย์คอยดูแล อีกทั้งนอกเหนือจากงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนและงานชุมนุมซื่อเจี้ยน[1] ก็ห้ามมิให้เล็งกระบี่ใส่หัน จะทำได้ก็แค่เพียงเล็งเป้าหมายไปที่ใดที่หนึ่งทางด้านขวาของร่างกายอีกฝ่ายเท่านั้น”
สาวน้อยกล่าวถามอย่างไม่เข้าใจ “ไม่อาจฝึกกระบี่ด้วยการต่อสู้จริงได้ แล้วฝีมือจะรุดหน้าได้อย่างไร?”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วสีหน้าเยือกเย็นเล็กน้อย กล่าวว่า “ด้วยเหตุนี้สำนักชิงซานถึงได้มีสถานที่อย่างยอดเขาเหลี่ยงว่าง”
สาวน้อยกล่าว “อาา ข้ารู้จักยอดเขาเหลี่ยงว่าง ศิษย์พี่บอกว่าที่นั่นมีแต่คนแปลกประหลาดที่เยือกเย็นไร้ความรู้สึก…”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วยิ้มพลางเปลี่ยนประเด็น กล่าวว่า “เจ้าอย่าได้คิดว่าวิถีกระบี่มันน่าเบื่อ หากเปลี่ยนเป็นเจ้าไปยืนอยู่ในลำธาร เจ้าจะสามาร
