ากมายอดเขาเหลี่ยงว่างบ้าง? แล้วก็ไม่มีอาจารย์มาห้ามด้วย เพราะนี่คือกฎ
……
……
จำนวนศิษย์ที่ยืนรอถูกเลือกตัวอยู่ข้างลำธารมีจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ
ยอดเขาอวิ๋นสิง ยอดเขาซื่อเยวี่ย ยอดเขาชิงหรง ยอดเขาซีไหลล้วนแต่เลือกลูกศิษย์ที่ตัวเองหมายตาเอาไว้แต่แรกแล้ว กระทั่งยอดเขาซั่งเต๋อก็ยังเลือกลูกศิษย์ที่มีความสามารถไม่เลวไปสองคน มีเพียงยอดเขาปี้หูที่ก่อนหน้านี้เป็นที่นิยมที่ยังคงอ้างว้าง แย่งชิงกับยอดเขาอื่นไปหลายครั้งก็ล้วนแต่พ่ายแพ้ ไม่มีศิษย์คนไหนเลือก มิว่าผู้ใดต่างก็รู้ว่าเป็นเพราะเกี่ยวข้องกันเรื่องนั้น มีลูกศิษย์สามคนที่แสดงฝีมือได้ธรรมดาเกินไป จึงไม่มียอดเขาไหนเลือกไป พวกเขาจึงได้แต่รอเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนในครั้งหน้า หรือไม่ก็ยอมแพ้ แล้วเลือกไปเป็นผู้ดูแลอยู่ยอดเขาใดยอดเขาหนึ่ง
จิ๋งจิ่วสังเกตเห็นหลิ่วสือซุ่ยเหลือบมองดูกู้หานก่อนที่รับปากเป็นผู้สืบทอดกระบี่
ภาพนี้ทำให้เขารู้สึกว่า…น่าสนใจ
“เกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับเขากันแน่?”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้ามิรู้ว่าเจ้าจะสนใจเรื่องเหล่านี้ด้วย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “มนุษย์และผู้พิทักษ์ล้วนเหมือนกัน ต่างก็มีความอยากรู้อยากเห็น”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าเองอยากรู้เช่นเดียวกันว่าเจ้าเตรียมจะไปยอดเขาไหนกันแน่ ชิงหรงหรือซื่อเยวี่ย?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เจ้าล่ะ? ยังมิออกไปอีก?”
จิ๋งจิ่วยิ้มเล็กน้อยกล่าว “เจ้ารู้ว่าข้าเตรียมออกไปสืบทอดกระบี่?”
เจ
