ด็ดเดี่ยว คล้ายกำลังรอคอยการพิพากษาสุดท้ายอยู่
เขารู้ว่าหากในเวลานี้ตนเองก้มหน้า หรือแสดงความเศร้าเสียใจออกมาแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจจะถูกเหล่าอาจารย์มองว่าใจกระบี่มิมั่นคง
เช่นนั้นเขาก็คงต้องรอไปอีกสามปี
ทูตจากจิ้งจงเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ มองดูสายของแขกที่อยู่รอบๆ รู้สึกว่ามือสองข้างที่ยกขึ้นมาปรบมือเมื่อครู่ไม่รู้ควรจะวางไว้ที่ไหน เขาไม่เข้าใจจริงๆ ลูกศิษย์ผู้นี้ยอดเยี่ยมเปี่ยมด้วยความสามารถ หากอยู่ในสำนักจงจิ้งจะต้องเป็นศิษย์ที่สำนักให้ความสำคัญอย่างแน่นอน แต่ที่ชิงซาน…กลับไม่มีคนต้องการ?
ในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้นบนหน้าผา
ทางยอดเขาอวิ๋นสิงปรึกษาหารือ อาจกำลังคิดว่าในลูกศิษย์คนสำคัญหลังจากนี้ ยอดเขาตนคงมิอาจแย่งชิงสู้ยอดเขาอื่นได้ จึ่งตัดสินใจรับเฉินหลินเอาไว้
“เจ้ายินดีติดตามผู้อาวุโสเฉิงเรียนรู้เคล็ดกระบี่วิหคสวรรค์หรือไม่?”
เฉินหลินปลื้มปิติ กล่าวเสียงสั่นเครือว่า “ศิษย์ยินดี!”
กล่าวจบ เขาก็รีบขี่กระบี่ขึ้นไปบนหน้าผา ไปยืนอยู่กับเหล่าศิษย์ร่วมสำนักของยอดเขาอวิ๋นสิง
……
……
มีลูกศิษย์ทยอยออกมาแสดงสภาวะและวิชากระบี่ของตน
ลูกศิษย์ในสำนักที่ฝึกฝนอยู่ข้างธารสี่เจี้ยนอย่างยากลำบากมาเป็นเวลาหลายปีล้วนแต่ฝึกปรือจนถึงขั้นตั้งมั่นบริบูรณ์แล้ว ลูกศิษย์สองสามคนถึงขนาดบรรลุไปถึงขั้นสมความนึกคิดเบื้องตน ขี่กระบี่ได้ดั่งใจนึก บินไปมาระหว่างยอดเขาราววิหคเหินลม เคล็ดกระบี่มีความชำนาญ กระบี่บินพ
