ได้สูงขนาดนี้
จิ๋งจิ่วรับรู้ได้ถึงเจตน์กระบี่นับหลายร้อยรอบกายอย่างเงียบๆ เจตน์กระบี่เหล่านี้มีจำนวนน้อยลง แต่กลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันกลับทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เมื่อวิเคราะห์ดูแล้ว กระบี่น่าจะอยู่สูงขึ้นไปอีก เขาจึงกระโดดทะยานขึ้นไป
ไร้ซึ่งซุ่มเสียงใดๆ เท้าทั้งสองข้างของเขาแตะลงพื้น
ก้อนเมฆที่หนาทึบค่อยๆ กระจายตัวออก
จิ๋งจิ่วมองเห็นดวงตาคู่หนึ่ง
ดวงตาคู่นั้นสวยงามยิ่ง ตาขาวดั่งสายน้ำสีเงิน ตาดำดำขลับเป็นมันวาว
หากเป็นคนธรรมดา การที่จู่ๆ มาเจอดวงตาคู่หนึ่งอยู่ในก้อนเมฆบนยอดเขากระบี่เช่นนี้คงต้องตกใจเป็นแน่
เช่นเดียวกัน เจ้าของดวงตาคู่นั้นก็น่าจะตกใจเช่นเดียวกัน
แต่จิ๋งจิ่วและเจ้าของดวงตาคู่นั้นล้วนมิใช่คนธรรมดา
ดังนั้นจึงไม่มีเสียงร้องตกใจ มีเพียงความเงียบ
การที่มองเห็นแต่ดวงตาของอีกฝ่าย แสดงให้เห็นว่าใบหน้าของพวกเขาเข้าใกล้กันอย่างมาก
“ขอโทษ ข้ามิรู้ว่ามีคนอยู่”
จิ๋งจิ่วกล่าว
การหายใจของเขาทำให้เกิดลมเบาๆ เส้นผมปอยหนึ่งพลิ้วผ่านดวงตา คล้ายกิ่งหลิวที่ลากผ่านผิวน้ำ
จิ๋งจิ่วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง จึ่งมองเห็นใบหน้าอีกฝ่าย
ใบหน้านั้นเองก็สวยงามอย่างมาก แม้นจะไม่งดงามเท่าเขา แต่ก็ถือได้ว่างดงามดั่งภาพวาด
เพียงแต่คิ้วของสาวน้อยค่อนข้างสั้น ดำขลับยิ่งนัก อีกทั้งผมเองก็สั้นอย่างมาก สั้นอย่างมาก
บนเส้นผมและใบหน้าของสาวน้อยล้วนแต่มีฝุ่นเกาะอยู่ ดูสกปรก คล้ายมิได้อาบน้ำมาเป็นเวลานาน
ที่นี่เป็นหน้าผา
