คนต่างปรารถนานั้น ใครบ้างจะปล่อยให้มันหลุดมือไป?
“แน่นอน พวกเราจะไม่บังคับให้เขาเลือก”
หม่าหัวยิ้มพลางกล่าว “ความจริงแล้ว หากเขาไม่สามารถมาหาเจ้าได้ เจ้าก็ไปหาเขาได้มิใช่หรือ”
คำพูดนี้แฝงความหมายที่ลึกซึ้งเอาไว้ แต่สำหรับจิ๋งจิ่วแล้วมันมิต่างอะไรกับก้อนหินที่อยู่ในธารน้ำตื้นๆ ที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน
จิ๋งจิ่วรู้สึกแปลกใจ “เจ้าคิดจะให้ข้าเข้าไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่าง?”
หม่าหัวมองเขายิ้มๆ กล่าวว่า “ความคิดของข้ากับกู้ซานมิเหมือนกัน ข้ามิได้สนใจว่าเจ้าจะกินยาวิเศษหรือทำอย่างไรจึงเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักได้ ข้าเพียงรู้ว่าเจ้าเกียจคร้านยิ่งนัก แต่เจ้าก็ยังคงเดินมาถึงขั้นนี้ได้ นั่นแสดงให้เห็นว่าเจ้าเองก็เป็นอัจฉริยะที่แท้จริงคนหนึ่งเช่นนั้น และสิ่งที่ยอดเขาเหลี่ยงว่างชื่นชอบมากที่สุดก็คืออัจฉริยะ”
ปัญหาอยู่ที่ว่า จิ๋งจิ่วมิชื่นชอบเหลี่ยงว่าง
เขาชี้ไปยังด้านนอกถ้ำ เป็นสัญญาณบอกว่าส่งแขก
รอยยิ้มของหม่าหัวมิจางหายไป หากแต่ยิ่งกว้างขึ้น กล่าวว่า “น่าสนใจ น่าสนใจ”
……
……
คืนวันที่ห้า หลิ่วสือซุ่ยมาหา
จิ๋งจิ่วมองไม่เห็นรอยบาดแผลบนร่างกายเขา แต่มองเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าเขา ทั้งยังมองเห็นความลังเลที่อยู่ในดวงตาของเขา
ภายในถ้ำเงียบสงบ หลิ่วสือซุ่ยเก็บกวาดเรียบร้อย จากนั้นมายืนตรงหน้าเขา ก้มหน้าพลางกล่าว “ฝึกกระบี่ลำบากนัก วิชามีมากมาย ข้ามิสามารถ….”
จิ๋งจิ่วยกมือขึ้นมา สือซุ่ยเข้าใจความหมายค
