ังคงเฉยเมยมิสนใจ
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกผิดหวัง
จิ๋งจิ่วมองดูสีหน้าบนใบหน้าเล็กๆ ของเขา กล่าวอธิบายสองประโยค
“ข้ารู้สึกมิสนใจ เพราะข้าไม่ชอบยอดเขาเหลี่ยงว่าง อืม แล้วก็ศิษย์พี่กู้ของเจ้าผู้นั้นด้วย”
หลิ่วสือซุ่ยตกตะลึง เขามิเคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนไม่ชื่นชอบยอดเขาเหลี่ยงว่าง!
“ยอดเขาเหลี่ยงว่างคือกระบี่แห่งชิงซาน ลูกศิษย์บนยอดเขามีหน้าที่ลาดตระเวนป้องกันมิให้ปู้เหล่าหลินและมารชั่วเผ่าหมิงแอบเข้ามา ทั้งยังเป็นตัวแทนชิงซานเข้าร่วมงานชุมนุมเหมยฮุ่ยที่จัดขึ้นทุกสิบปี เรียกได้ว่าการฝึกปรือของพวกเขาอยู่ที่การต่อสู้ที่ไม่หยุดหย่อน ทุกปีจะมีผู้ที่ต้องนองเลือดเสียสละจำนวนมาก แต่ก็ไม่มีศิษย์คนไหนถอยหนีมาก่อน เป็นไปได้อย่างไรที่ลูกศิษย์ชิงซานจะไม่ชื่นชอบที่นี่?”
เขามองดูจิ๋งจิ่ว พลางกล่าวชักจูงอย่างจริงจังว่า “ยังมีศิษย์พี่กู้ เขาเป็นคนดีจริงๆ นะขอรับ”
“จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ชอบ คำพูดนี้ผิดแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “อย่างเช่นศิษย์พี่กู้ของเจ้าผู้นั้น เขาเป็นคนดีหรือเปล่าข้าหาได้สนใจไม่ ต่อให้เขาเป็นปราชญ์ ข้าก็ไม่ชื่นชอบ”
หลิ่วสือซุ่ยตะลึงลาน พลางรู้สึกว่าแม้นประโยคนี้จะฟังดูไม่มีเหตุผล แต่เขากลับหาไม่เจอว่าผิดตรงไหน
“อย่างไรซะข้าก็เถียงสู้ท่านไม่ได้”
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกน้อยใจ เพราะเขาคิดไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนดีๆ อย่างศิษย์พี่กู้ เหตุใดจิ๋งจิ่วจึงมิชื่นชอบ
เพราะเมื่อตอนกลางวัน ศิษย์พี่กู้ใช้กฎของยอดเขา
