่ชิงซาน และข้าก็มิรู้ว่าที่เจ้าพูดประโยคนั้นออกไปเพราะคิดปลอบโยนท่าน หรือคิดเอาใจท่าน เพื่อให้ท่านเอากระบี่เล่มนั้นวางไว้ในตำแหน่งที่ต่ำลงมาหน่อย ข้าเพียงอยากบอกเจ้าไว้ว่าเจ้าได้กระตุ้นความหยิ่งทะนงสุดท้ายของศิษย์พี่ม่อขึ้นมาแล้ว ตำแหน่งของกระบี่เล่มนั้นอยู่ใกล้ยอดเขามากที่สุด”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ดังนั้นแล้ว?”
หลินอู๋จือจ้องมองดวงตาเขา กล่าวว่า “ในเมื่อรับปาก เช่นนั้นก็ต้องทำให้ได้ มิเช่นนั้นไม่ว่าเจ้าจะเป็นศิษย์ที่ยอดเขาไหนเลือกไว้แล้วล่วงหน้า ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน”
เหล่าลูกศิษย์ได้ยินคำพูดนี้ ต่างรู้สึกตกใจยิ่งนัก สายตาที่มองดูจิ๋งจิ่วเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเห็นใจ
ทุกที่บนยอดเขากระบี่ล้วนแต่เต็มไปด้วยเจตน์กระบี่อันน่ากลัว ยิ่งสูงเจตน์กระบี่ก็ยิ่งรุนแรง ยอดเขาอยู่ในส่วนลึกของชั้นเมฆ ด้วยสภาวะของพวกเขาในเวลานี้ จะเดินขึ้นไปถึงนั่นได้อย่างไร?
“พูดมาก รู้สึกมาก เรื่องมาก ล้วนมิใช่เรื่องดี”
หลินอู๋จือพูดจบประโยคนี้ พลันขี่กระบี่บินออกไป
คำพูดประโยคนี้ย่อมต้องพูดกับจิ๋งจิ่ว เพื่อตอบโต้พฤติกรรมที่เขาแสดงต่ออาจารย์ลุงม่อแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยก่อนตาย
เวลานี้เหล่าศิษย์ถึงได้เข้าใจ หลินอู๋จือมิได้รังเกียจจิ๋งจิ่ว หากแต่ให้ความสำคัญกับเขาอย่างมาก
ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงคนหนึ่งแจกจ่ายป้ายกระบี่ให้กับศิษย์สิบกว่าคน พลางกล่าวกำชับ “ในยอดเขากระบี่ีมีกระบี่ที่ปรมาจารย์รุ่นก่อน
