ลานี้ ถึงจะเข้าไปในยอดเขากระบี่ก็ไม่ได้มีความหมายใดๆ
“ในเมื่อนี่เป็นวิชาแรกที่สำนักมอบให้พวกเรา จะไม่เรียนให้จบก็ไม่ได้”
ศิษย์แซ่จู้คนหนึ่งสีหน้ามุ่งมั่น เขามองทุกคนพลางพูดเสียงเบาว่า “แม้นพวกเรามิอาจรับรู้ได้ว่ากระบี่อยู่แห่งหนใด แต่พวกเราก็สามารถเข้าไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในยอดเขากระบี่ก่อนได้ เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันหน้า”
“มิผิด ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงได้มอบป้ายกระบี่ให้พวกเรา ก็น่าจะหมายความเช่นนี้”
ลูกศิษย์หญิงคนหนึ่งพยักหน้า กล่าวว่า “อาจาร์หลินเคยบอกว่ายอดเขากระบี่สามารถฝึกความมุ่งมั่น ไม่แน่เขาหรืออาจารย์คนอื่นอาจจะกำลังแอบจับตามองพวกเราอยู่ แล้วพวกเราจะไม่ไปได้อย่างไร?”
ลูกศิษย์ทุกคนถูกคำพูดสองประโยคนี้พูดเกลี้ยกล่อม ต่างคนต่างตะโกนออกมาว่าไปด้วยกัน สีหน้าดูตื่นเต้นยิ่งนัก
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร เขายืนนิ่ง ดูค่อนข้างสะดุดตา
สายตาจำนวนมากต่างมองไปที่เขา
ลูกศิษย์ทุกคนต่างรู้ว่าเขาขึ้นชื่อเรื่องความเกียจคร้าน แต่เมื่อคิดถึงว่าในเมื่อเขาสามารถเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักได้ บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้ว
คำพูดที่อาจารย์หลินกล่าวกับเขา คือคำขอที่ไม่มีการยอมอ่อนข้อ ทั้งยังเป็นความคาดหวังที่สูงมาก
จิ๋งจิ่วพยักหน้าให้ทุกคน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปยังนอกยอดเขา
เวลาเหล่าลูกศิษย์จึงรู้ว่าเขาตรียมจะออกไปแล้ว
ลูกศิษย์แซ่จู้ผู้นั้นกล่าวอย่างตะลึงลานว่า “เจ้าบอกว่าจะไปเอากระบี่ของอาจา
