่ว่าจะสูงต่ำอ้วนผอมหรือรูปลักษณ์ภายนอกเป็นเช่นไร ขอเพียงมีความพิเศษมากพอ คนผู้นั้นจะต้องมีอะไรบางอย่างที่แตกต่างไปจากคนปกติทั่วไปแน่
กล่าวให้เข้าใจง่ายกว่านั้นก็คือ ‘เมื่อเรื่องราวผิดปกติ นั่นจะต้องมีอะไรที่แปลกอยู่แน่นอน’
ซึ่งคำว่างดงามนั้น แต่ไหนแต่ไรมาก็ได้รับการยกย่องสรรเสริญจากผู้บำเพ็ญเพียรมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นต้นสนที่ขึ้นอยู่ตรงหน้าผาหรือกระบี่บินที่เหมือนลำแสง ขอเพียงงดงาม มันจะต้องแฝงเอาไว้ด้วยความไม่ธรรมดาเป็นแน่แท้
เมื่อเห็นใบหน้าอันงดงามของบุรุษหนุ่มชุดขาว ไหนเลยอาจารย์หลี่ว์จะไม่เกิดความประทับใจ เมื่อใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่ทำการตรวจสอบดูอีกครา ก็พบว่าใจแห่งเต๋าของเขานั้นยังเยาว์วัยอยู่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าเลย
บุรุษหนุ่มชุดขาวอายุเยอะกว่าเด็กชาย ทว่าใจแห่งเต๋ากลับไม่อาจเทียบกันได้ พรสวรรค์แลสติปัญญาย่อมต้องห่างชั้นกันมาก
อาจารย์หลี่ว์เสียใจเล็กน้อย มิได้สนใจบุรุษหนุ่มผู้นั้นอีก เขามองไปทางหลิ่วสือซุ่ย ถามว่า “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าเป็นใคร?”
หลิ่วสือซุ่ยถูกคนแปลกหน้าที่จู่ๆ พลันปรากฏกายขึ้นมาผู้นี้ทำให้ตกใจอยู่ไม่น้อย เดิมก็มิกล้าที่จะโผล่หน้าออกมาอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำถามเช่นนี้ ไหนเลยจะกล้าเอ่ยปากออกไป เขาเพียงแต่กำแขนเสื้อของจิ๋งจิ่วไว้แน่น
จิ๋งจิ่วสังเกตดูเสื้อผ้าเครื่องประดับและกระบี่ที่สะพายอยู่บนหลังของนักพรตผู้นี้ พลันรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นลูกศิ
