…ย่อมต้อง…ยินดีแน่นอน เพียงแต่…”
เด็กชายจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่ปกติไม่มีอะไรน่าสนใจแม้เพียงนิดเดียว ถูกอาจารย์เซียนจากชิงซานให้ความสำคัญแล้วพาตัวไป นี่คือเรื่องราวที่ดีงามที่สุดที่เล่าสืบต่อกันมาภายในหมู่บ้าน เขาฟังเรื่องราวเหล่านี้มาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ภายในหัวเขามึนงงไปหมด ไหนเลยจะเกิดความคิดคัดค้านได้ เพียงแต่ก็เหมือนกับที่เขาว่ามา เพียงแต่….
เขามองไปทางบ้านของตน บนใบหน้าเยาว์วัยมีความลังเลและความสับสน
อาจารย์หลี่ว์มิเพียงมิโกรธ แต่กลับยิ่งรู้สึกโล่งใจ “แม้นการบำเพ็ญพรตจะมิใช่เรื่องของโลกปุถุชน แต่พวกเราก็หาได้เหมือนหลวงจีนเหล่านั้นไม่ เรายังคงมาเหยียบโลกปุถุชนได้อยู่ ย่อมมิได้ตัดขาดสัมพันธ์ครอบครัวจนไร้ซึ่งเยื่อใย”
หลิ่วสือซุ่ยสับสนเล็กน้อย กล่าวว่า “จริงหรือ?”
อาจารย์หลี่ว์ยิ้มเล็กน้อยกล่าวว่า “ประเดี๋ยวข้าย่อมต้องไปพูดคุยกับบิดามารดาของเจ้า ภายหน้าก็ย่อมต้องให้เวลาเจ้าได้กลับบ้านมาเยี่ยมบิดามารดา หากเจ้ามิสามารถเข้าเป็นศิษย์ในสำนักได้ ก็สามารถช่วยเหลือสำนักจัดการเรื่องราวทางโลกต่างๆ ได้ ย่อมไม่มีทางขัดสนเรื่องเงินทองอย่างแน่นอน และจะยิ่งมีเวลาได้กลับมาเยี่ยมบ้านมากขึ้นด้วย หากคิดอยากดูแลหมู่บ้าน ก็ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ…เพียงแต่ ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่มีโอกาสเช่นนั้นหรอก”
เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อมั่นในพรสวรรค์และคุณสมบัติของหลิ่วสือซุ่ยอย่างมาก
หลิ่วสือซุ่ยมองดูจิ๋งจิ่ว
อาจารย์หลี่ว์ประหลาด
