ทั้งยังมิถนัด”
หลิ่วสือซุ่ยตื่นเต้นเล็กน้อย ถามว่า “เช่นนั้นคุณชายถนัดอันใด?”
ภายในหมู่บ้านมีข่าวลือว่าอาจารย์เซียนในเขาชิงซานล้วนแต่เป็นเทพที่สามารถโบกมือเรียกสายฟ้า เรียกกระบี่บินขึ้นไปบนฟ้าได้
บุรุษหนุ่มชุดขาวกล่าว “ตัดขาด”
สิ่งใดๆ บนโลกล้วนแต่มีจุดอ่อนอยู่
สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือหาจุดอ่อนเหล่านั้น จากนั้นทำให้มันขาดออก
อย่างเช่นอาวุธวิเศษ อย่างเช่นยอดเขา หรืออะไรอย่างอื่น
หลิ่วสือซุ่ยคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้ เขาอดรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อยมิได้ พลางเกาศีรษะกล่าวว่า “มิน่าท่านถึงได้หั่นผักได้ดีขนาดนั้น”
มีลมพัด มีใบไม้ปลิดปลิวร่วงลงมา ปลายขั้วเรียบเนียน ราวกับถูกกระบี่จริงๆ ตัดออกก็มิปาน
มีเสียงร้องของจักจั่นดังขึ้น
นี่น่าจะเป็นเสียงจักจั่นแรกของหมู่บ้านในปีนี้
บุรุษหนุ่มชุดขาวลืมตา ก่อนจะทอดตามองไปทางหมู่ยอดเขาที่ซ่อนกายอยู่ในหมู่เมฆ
หลิ่วสือซุ่ยหยิบใบไม้ที่ร่วงตกลงมาใบนั้น จากนั้นมองดูใบหน้าด้านข้างของบุรุษหนุ่มพลางถามว่า “คุณชาย ท่านมีนามว่ากระไรกันแน่?”
บุรุษหนุ่มชุดขาวเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “จิ๋งจิ่ว[1]”
“จิ๋งจิ่ว?”
“จิ่ง (井) จากบ่อน้ำ จิ่ว (九) จากลำดับที่เก้า”
“หมายถึงน้ำบ่อมิข้องเกี่ยวน้ำธาร เรื่องที่ไม่สมหวังมักเกิดขึ้น?”
“เคยเรียนหนังสืองั้นหรือ?”
“ในหมู่บ้านเคยมีคุณชายคนหนึ่ง ออกไปจากหมู่บ้านเมื่อปีที่แล้ว ได้ยินว่าจะไปสอบถงเซิง[2] ที่อำเภอ”
“ข้าก็เคยเรียนมา
