นอนอยู่บนเตียงภายในบ้าน หากวันใดอากาศร้อน เขาก็จะย้ายเก้าอี้ไม้ไผ่ไปนอนอยู่ใต้ต้นไม้ริมบ่อน้ำ หากวันใดหิมะตก เขาก็ย้ายกลับเข้ามาในบ้าน แต่กลับมักจะเปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้
หลังเก้าวันแรกสุดก็ไม่มีผู้ใดเห็นจิ๋งจิ่วทำงานบ้านอีก แม้นจะเป็นงานบ้านที่ง่ายที่สุดก็ตาม ทั้งปูเตียงพับผ้า ทั้งสวมเสื้อผ้ากินอาหารล้วนแล้วแต่เป็นหลิ่วสือซุ่ยเป็นผู้ดูแล กระทั่งเก้าอี้ไม้ไผ่ที่ตัวเขาใช้นอน ก็ยังเป็นหลิ่วสือซุ่ยเป็นคนย้ายไปย้ายมา
ทว่าเหล่าชาวบ้านยังคงรักษาความเคารพจากใจที่มีต่อจิ๋งจิ่วเอาไว้อยู่ เนื่องเพราะเวลาที่เหล่าเด็กๆ ภายในหมู่บ้านเรียนหนังสือ บางครั้งบางคราวเขาจะคอยชี้แนะให้ จากคำบอกเล่าของเด็กๆ ความรู้ของคุณชายอาจารย์เซียนนั้นลึกซึ้งกว่าคุณชายคนก่อนหน้าสามร้อยกว่าเท่า
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือจิ๋งจิ่วมีเงินเยอะมาก อีกทั้งยังใจกว้างมากด้วย แม้นในตอนแรกเหล่าชาวบ้านจะไม่กล้ารับเงินของเขา ทว่าการซ่อมแซมบูรณะศาลบรรพชนแลศาลเจ้าภายในหมู่บ้านล้วนแต่ใช้เงินของเขา ในตอนนี้กระทั่งถนนที่เชื่อมจากหมู่บ้านเข้าไปในอำเภอก็สร้างเสร็จไปแล้วมากกว่าครึ่ง แล้วเช่นนี้จะไม่ให้ชาวบ้านรู้สึกขอบคุณเขา รู้สึกเคารพเลื่อมใสเขาได้อย่างไร?
“คุณชาย เวลาท่านพักผ่อนต้องระวังหน่อยนะ อย่าได้ตกลงไปในบ่อน้ำอีกล่ะ”
หลิ่วสือซุ่ยแบกกิ่งไม้ที่เก็บมาจากบนเขาไว้บนหลัง สายตามองดูจิ๋งจิ่วที่เอนกายนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ใจเป็นกังวลเล็กน้อย
เ
