วมองไปยังบ่อน้ำ
สายลมยามเย็นหายไป ผิวน้ำนิ่งสงบ แลดูคล้ายกระจก
สายตาเขาจ้องมองดูใบหน้าบนผิวน้ำหน้านั้น ไม่กล่าวอันใดเป็นเวลานาน
ใบหน้านี้งดงามยิ่งนัก
ใบหน้านี้ไร้ที่ติ
หากบอกว่าใบหน้านี้งดงามดั่งภาพวาด เช่นนั้นจิตรกรที่วาดจะต้องเป็นผู้ที่มีฝีมือยอดเยี่ยมที่สุดในรอบหมื่นปีอย่างแน่นอน
แม้แต่โลกแห่งการบำเพ็ญพรตที่มีบุรุษแลสตรีโฉมงามจำนวนนับไม่ถ้วน เขาก็ยังมิเคยพานพบใบหน้าที่งดงามเช่นนี้มาก่อน
แสงดาวตกกระทบลงบนใบหน้านั้น ทั้งยังตกกระทบลงบนผิวน้ำ เส้นแสงขยับเล็กน้อย ทำให้ใบหน้านี้มีความรู้สึกคล้ายภาพลวงตา
นี่มิใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นใบหน้านี้ของตัวเอง
ในตอนที่เขายืนอยู่ริมบ่อน้ำและได้เห็นใบหน้านี้ เขาถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดในวันแรกที่เขามายังหมู่บ้านแห่งนี้ เหล่าชาวบ้านถึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนั้น อีกทั้งหลังจากนั้นยังปักใจเชื่อว่าเขาคืออาจารย์เซียน
การที่มีใบหน้าแบบนี้ได้ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีทางไม่พอใจ ต่อให้เป็นจิ๋งจิ่วก็ตาม
เขาเพียงแต่รู้สึกว่ามีจุดหนึ่งที่แปลกเล็กน้อย
เขาทอดตามองดูตัวเองที่อยู่บนผิวน้ำ จากนั้นยกมือขึ้นมาลูบไล้ใบหูของตน
นั่นคือใบหูที่กางคู่หนึ่ง ดูแล้วกลมกลึง สิ่งที่น่าสนใจก็คือเมื่ออยู่คู่กับใบหน้านี้มันไม่ได้ดูน่าเกลียด แต่กลับช่วยเพิ่มความน่ารักไม่น้อยทีเดียว
เขาเข้าใจว่าเป็นเพราะเหตุใด เพียงแต่ยังรู้สึกมิค่อยคุ้นชินเท่าไร
สายลมยามค่ำคืนโบกโชยขึ้นมาอีกครั้ง มันพัดพาใบหน
