ร้องพร้อมกัน
การเข้าสู่เมืองหนานอันความเสี่ยงอันตรายจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก หากมีผู้ใดรู้ตัวตนของเขาก็คงจะถอนตัวออกมาได้ยาก
“หาคนไม่พบก็รออย่างเปล่าประโยชน์ไม่ได้ยิ่งยื้อเวลาไว้นานพวกเขายิ่งเป็นอันตราย”
“ให้ข้าน้อยไปเถอะขอรับ” อาสวนพูด “ท่านรอข่าวอยู่ที่นี่ดีกว่าขอรับ”
หยางชูส่ายหน้า “ข้าจะรอได้อย่างไร อีกอย่างหากคิดจะแอบเข้าไปในกลุ่มชนชั้นสูงพวกเจ้าไม่ได้เปรียบเท่าข้า”
เขาตัดสินใจแล้วอาสวน และคนอื่นๆ ไม่สามารถโน้มน้าวเขาได้ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงเชื่อฟัง คนกลุ่มหนึ่งแต่งกายเปลี่ยนรูปลักษณ์เพื่อไม่ให้มีผู้ใดรู้จัก และเข้าไปในเมืองหนานอันในเย็นวันนั้น
…………
เจ้าหน้าที่อารักขาเมืองมองเอกสารเดินทางของพวกเขาจากนั้นก็มองหยางชู แต่ไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาผ่านไป หยางชูทำท่าทีหมดความอดทนเขาถามว่า
“มองพอแล้วหรือยัง”
เจ้าหน้าที่อารักขาเมืองในจิงตู ตำแหน่งเล็กใหญ่ล้วนเท่ากันคนธรรมดาต่างไล่ตามเคยโดนตะคอกใส่เช่นนี้ที่ไหนกัน สีหน้าของเจ้าหน้าที่คนนั้นมืดครึ้มแล้วเตรียมจะต่อว่า
โหวเหลียงที่แต่งกายเป็นพ่อบ้านรีบก้าวไปข้างหน้าเขายัดเหรียญเงินใส่มืออีกฝ่ายด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
“ต้องขออภัยด้วยขอรับ วันนี้คุณชายของข้าน้
