่ได้ในสิ่งที่ต้องการ นานไปจะยิ่งเสียใจยิ่งกว่า สู้หยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่า”
เขากำลังพูดถึงเวินซิ่วอี๋ แต่ฉือชิ่งฟังแล้วรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ เขาเพ่งสมาธิมองแล้วเห็นว่าใบหน้าของถังเช่ามีลายนิ้วมือห้านิ้วที่ชัดเจน ฉือชิ่งตกใจ “คุณชายรอง ฮูหยินใหญ่ตบท่านหรือ”
ถังเช่าพยักหน้าอย่างไม่ปิดบังแล้วนั่งลงในห้องโถงหลัก
ฉือชิ่งพูดว่า “ถึงฮูหยินใหญ่จะตบท่าน ท่านก็ไม่ควรเอาอารมณ์โกรธไปลงกับซิ่วอี๋นะขอรับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนางเลย”
ถังเช่าพูด “ข้าไม่ได้ระบายอารมณ์โกรธกับซิ่วอี๋ ข้าแค่เข้าใจบางสิ่งบางอย่าง และไม่อยากให้นางเป็นเหมือนกันกับข้าที่ยังคงหมกมุ่นต่อไป”
“ท่าน...”
“หลายปีมานี้ข้าหลบเลี่ยงมาข้างนอกไม่พบหน้าท่านแม่ แต่ในใจก็คิดถึงนาง อันที่จริงตอนที่ข้ายังเด็กท่านแม่ดูแลข้าเป็นอย่างดี ทุกครั้งที่มาหาข้าที่อยู่กับท่านย่า ท่านแม่มักจะพกขนมที่ข้าชอบมาให้…นางดีกับพี่ใหญ่มาก ข้าก็คิดเสมอว่าข้าทำตัวไม่ดีท่านแม่ถึงได้เกลียดข้า”
ฉือชิ่งเติบโตขึ้นมากับเขา และรู้จักนิสัยของถังเช่าดี ปกติเขาเป็นคนประหยัดคำพูดมาก น้อยครั้งที่จะพ่นความในใจของตนเองเช่นนี้ ตอนนี้กลับพูดต่อหน้าเขาคง
