ูเวินคนก่อนคงนึกไม่ถึงจริงๆ…”
“ท่านพอได้แล้ว!” เวินซิ่วอี๋หน้าแดงจนควบคุมไว้ไม่อยู่ นางแอบมองถังเช่าแล้วพูดตำหนิไปว่า “เมื่อครู่ไม่ได้บอกว่าหุบปากแล้วหรือ”
“ใช่ๆๆ ข้านี่คำพูดเชื่อถือไม่ได้จริงๆ ต้องขออภัยด้วยคุณหนูเวินข้าจะรีบไปจากตรงนี้ให้พวกท่านระลึกความหลังกัน”
นางจงใจเน้นคำว่า ‘ระลึกความหลัง’ สายตามองสีหน้าของถังเช่าจากนั้นก็หันหลัง และเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม หากเป็นเมื่อก่อนเวินซิ่วอี๋จะไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ แต่ถังเช่าอยู่ที่นี่จิตใจของนางไม่ได้คิดถึงหมิงเวยเลยนางจึงขี้เกียจที่จะสู้กับอีกฝ่าย
นางแค่อยากจะอธิบายให้ถังเช่าฟังว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่นี้ แต่พอนางหันหน้ากลับไปแล้วเห็นรอยแดงจางๆ บนแก้มของเขา เมื่อคิดได้ว่าเขามาจากที่ไหนก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความตกใจ “ฮูหยินใหญ่ตบท่านหรือ”
ถังเช่ายิ้มบางแล้วตอบว่า “ไม่เป็นไร เจ้าอย่าตกใจทำให้เป็นการใหญ่เลย”
“ศิษย์พี่!” เวินซิ่วอี๋กังวลใจ “นานๆ ทีท่านจะกลับมา เหตุใดฮูหยินใหญ่ต้องทำร้ายท่านด้วย เป็นแม่ลูกกันแท้ๆ ไม่ใช่ศัตรูเสียหน่อย เหตุใดต้อง…”
“ซิ่วอี๋” ถังเช่าพูดตัดบทนาง “นางเป็นแม่ของข้า”
เวินซิ่วอี๋กลืนคำพูดกลับไปแล้วถามว่า “เจ็บหรือไม่”
ถัง
